مشاور عالی وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با اشاره ضرورت به تامین فضای مناسب و امن برای بیان اعتراضات، تاکید کرد: خشونت و فحاشی در شأن دانشجو و دانشگاه نیست.

به گزارش ایسنا، پس از تشخیص سرطان، تغییرات زیادی می‌تواند رخ دهد. این خبر ممکن است باعث پریشانی، اضطراب یا افسردگی شود که با موجی از محاسبات مجدد از سوی بیمارانی که ناگهان زندگی را از زاویه دیگری می‌بینند، همراه می‌شود.

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که این خبر همچنین ممکن است چیزی غیرمنتظره‌تر را تغییر دهد. در سال‌های پس از تشخیص سرطان، احتمال محکومیت افراد به جرم، از جمله افرادی که سابقه کیفری ندارند، به طور قابل توجهی بیشتر است.

این مانند همان داستانی است که در سریال آمریکایی مشهور «برکینگ بد»(Breaking Bad) دیدیم. «برکینگ بد»یک سریال تلویزیونی درباره یک معلم شیمی دبیرستان با یک زندگی عادی و آرام بود که مبتلا به سرطان تشخیص داده شد و همین اتفاق، او را به سمت جرم و جنایت سوق داد.

با این حال، اکثر بیماران مبتلا به سرطان که این تأثیر را تجربه می‌کنند، به اندازه شخصیت آن سریال که «والتر وایت»(Walter White) نام داشت، بی‌رحم نمی‌شوند. طبق این مطالعه، محکومیت‌های آنها معمولاً منعکس کننده تخلفاتی مانند دزدی از مغازه‌ها یا حمل مواد مخدر است.

با این حال، این تخلفات هنوز هم می‌توانند مشکل‌ساز باشند. با توجه به پیامدهای بالقوه برای بیماران محکوم، خانواده‌های آنها و قربانیان، ارزش دارد که عمیق‌تر بررسی شود تا بفهمیم آیا سرطان واقعاً پشت این الگو است و اگر چنین است، چرا؟

برای انجام این کار، تیمی از اقتصاددانان داده‌های چندین دفتر ثبت اداری در دانمارک را با هم ترکیب کردند و مجموعه داده‌های گسترده‌ای را شامل جمعیت‌شناسی، کار، تحصیلات، درآمد، ثروت، سلامت و سابقه کیفری ایجاد کردند.

آنها بر روی ۳۶۸ هزار و ۳۱۷ نفر که بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۸ به سرطان مبتلا شده بودند، تمرکز کردند و با پیوند دادن داده‌های سلامت و سوابق کیفری توانستند رفتار بیماران را با گروه کنترلی که سرطان در آنها تشخیص داده نشده بود، مقایسه کنند.

این مطالعه نشان داد که در ابتدا، بیماران مبتلا به سرطان تازه تشخیص داده شده، هیچ نشانه‌ای از جرم و جنایت نشان نمی‌دهند. میزان جرم و جنایت در واقع در سال اول پس از تشخیص کاهش می‌یابد که با توجه به اینکه بسیاری از این بیماران تحت درمان‌های فشرده مانند پرتودرمانی یا شیمی‌درمانی هستند، قابل قبول است.

محققان می‌گویند: دلیل اصلی این کاهش اولیه، شهودی است. تحت درمان سرطان قرار گرفتن از نظر جسمی طاقت‌فرسا است و این بیماران را مجبور می‌کند برای مدت طولانی به بیمارستان مراجعه کنند یا در آنجا بمانند.

با این حال، دو سال پس از تشخیص، داستان تغییر می‌کند. احتمال محکومیت کیفری بیماران از میزان پایه قبل از تشخیص سرطان آنها بالاتر می‌رود و از نظر آماری معنی‌دار می‌شود.

این اثر تا پنج سال پس از تشخیص همچنان رو به افزایش است و سپس برای پنج سال دیگر در سطوح بالا تثبیت می‌شود.

این مطالعه نشان داد که در مجموع، بیماران پس از تشخیص سرطان، ۱۴ درصد بیشتر احتمال دارد که به جرمی محکوم شوند.

محققان فراتر از نشان دادن این همبستگی، به دنبال درک این موضوع بودند که چرا تشخیص سرطان می‌تواند افراد را وادار به قانون‌شکنی کند. آنها چندین مکانیسم احتمالی را بررسی کردند که با مسائل اقتصادی شروع شد.

محققان خاطرنشان می‌کنند که همه بیماران در این مطالعه دارای بیمه درمانی بودند که در دانمارک جهانی است و نشان می‌دهد کسانی که به جرم روی آورده‌اند، انگیزه‌شان صورتحساب‌های پزشکی پرداخت نشده نبوده است.

با این حال، درمان سرطان هزینه مالی زیادی دارد. نویسندگان گزارش می‌دهند که احتمال اشتغال بیماران در سالی که مبتلا به این بیماری تشخیص داده می‌شوند، ۱.۵ درصد کاهش می‌یابد و حتی کسانی که شاغل هستند، تمایل دارند ساعات کمتری کار کنند و درآمد کمتری داشته باشند.

محققان می‌گویند: ما نشان دادیم افرادی که قوی‌ترین رابطه میان جرم و سرطان را دارند، تمایل دارند بیشترین کاهش درآمد کل را نیز تجربه کنند.

با این حال، این مطالعه علاوه بر افزایش جرایم اقتصادی و ملکی، افزایش قابل توجهی در جرایم غیراقتصادی مانند جرایم خشونت‌آمیز را نیز نشان داد که به عوامل دیگری اشاره دارد.

محققان همچنین احتمال بقای بیماران را در نظر گرفتند، زیرا احتمال مرگ زودهنگام می‌تواند مانع از عواقب بلندمدت مانند حبس شود.

آنها بیماران را بر اساس احتمال بقای پنج ساله که از نوع سرطان و ویژگی‌های بیمار مانند سن، جنسیت و وضعیت تأهل تخمین زده شده بود، به زیرمجموعه‌هایی گروه‌بندی کردند.

ارتباط بین سرطان و جرم و جنایت برای بیمارانی که احتمال بقای پنج ساله آنها در طول سالی که تشخیص داده شدند، به شدت کاهش یافت، قوی‌تر بود.

سیاست‌های رفاهی می‌تواند این اثر را کاهش دهد. نویسندگان این مطالعه با بهره‌برداری از تغییرات ناشی از اصلاحات شهرداری دانمارک در سال ۲۰۰۷ دریافتند که افزایش جرم و جنایت ناشی از سرطان در مکان‌هایی که حمایت اجتماعی کاهش یافته بود، بیشتر بود.

بیماران مبتلا به سرطان باید به سازگاری با شرایط جدید و اغلب ناخواسته ادامه دهند. بسیاری از آنها به دنبال حمایت از جانب عزیزان خود هستند یا بر روی اقداماتی برای تقویت سلامت خود، مانند ورزش و تحقیق در مورد گزینه‌های درمانی تمرکز می‌کنند.

اگر این ارتباط در کشورهای دیگر نیز وجود داشته باشد، می‌تواند به نوع جدیدی از شکاف حمایتی اشاره داشته باشد.

محققان می‌افزایند: نتایج ما نشان می‌دهد سیاست‌هایی که به پیامدهای اقتصادی شوک‌های سلامت می‌پردازند، در کاهش تأثیر ناشی از آن بر جرم و جنایت مهم هستند.

این مطالعه در مجله American Economic Journal: Applied Economics منتشر شده است.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، کمبود آب یکی از مهم‌ترین چالش‌های مناطق خشک و نیمه‌خشک ایران است. در چنین اقلیم‌هایی، بارندگی اندک و تبخیر بالا باعث می‌شود منابع آب سطحی به سرعت کاهش یابد. از سوی دیگر، برداشت بی‌رویه از آب‌های زیرزمینی در سال‌های گذشته خسارات جبران‌ناپذیری به سفره‌های آب وارد کرده است. افت سطح آبخوان‌ها، کاهش کیفیت آب و از بین رفتن پوشش گیاهی تنها بخشی از پیامدهای این روند است. به همین دلیل، مدیریت درست منابع آب و کاهش تلفات آن به یک ضرورت اساسی در برنامه‌ریزی‌های کشور تبدیل شده است. هر اقدامی که بتواند آب را با کمترین اتلاف ذخیره کند، در چنین شرایطی ارزشمند خواهد بود.

یکی از فناوری‌هایی که در سال‌های اخیر مورد توجه قرار گرفته، سد زیرزمینی است. برخلاف سدهای معمولی که آب را روی سطح زمین جمع می‌کنند، سد زیرزمینی در زیر بستر رودخانه یا آبراهه ساخته می‌شود و جریان آب زیرسطحی را کنترل یا متوقف می‌کند. این کار باعث می‌شود آب در لایه‌های متخلخل زمین ذخیره شود. مزیت مهم این روش، جلوگیری از تبخیر گسترده آب و کاهش مشکلات زیست‌محیطی مانند غرقاب شدن زمین‌های کشاورزی یا رسوب‌گذاری شدید است. همچنین هزینه نگهداری آن نسبت به سدهای بزرگ سطحی کمتر است و خطرات ناشی از شکست سازه نیز کاهش می‌یابد. با این حال، موفقیت این فناوری وابسته به انتخاب محل مناسب است؛ زیرا شرایط زمین‌شناسی، شیب زمین و کیفیت آب زیرسطحی نقش تعیین‌کننده دارند.

در تلاش برای بررسی بیشتر این موضوع جالب توجه، علیرضا مجیدی، استادیار پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری وابسته به سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، پژوهشی را درباره امکان‌سنجی ساخت سد زیرزمینی در زیرحوضه‌های غرب استان سمنان انجام داده است. این مطالعه با تمرکز بر ارزیابی ظرفیت زمین و آبراهه‌های منطقه برای احداث چنین سازه‌ای انجام شد و تلاش کرد با روشی علمی، مناسب‌ترین نقاط را برای اجرای این طرح شناسایی کند.

محدوده مورد بررسی در غرب استان سمنان قرار دارد و مساحتی حدود ۱۰۴ کیلومتر مربع را در بر می‌گیرد. این منطقه اقلیمی مدیترانه‌ای نیمه‌خشک دارد و میانگین بارندگی سالانه آن حدود ۱۰۰ میلی‌متر است؛ رقمی که نشان‌دهنده کمبود جدی آب است. از آنجا که این حوضه کوهستانی است، سفره‌های گسترده آب زیرزمینی آبرفتی در آن شکل نگرفته و منابع آب بیشتر به جریان‌های زیرسطحی در بستر آبراهه‌ها محدود می‌شود.

در این پژوهش، برای مکان‌یابی مناسب از روش تحلیل سلسله‌مراتبی و سامانه اطلاعات جغرافیایی یا GIS استفاده شد. تحلیل سلسله‌مراتبی روشی است که در آن معیارهای مختلف بر اساس اهمیت وزن‌دهی می‌شوند و به صورت مرحله‌ای بررسی می‌گردند. سامانه اطلاعات جغرافیایی نیز ابزاری رایانه‌ای برای ترکیب و تحلیل لایه‌های مختلف نقشه‌ای مانند زمین‌شناسی، شیب، منابع آب و توپوگرافی است.

نتایج این پژوهش نشان دادند که با استفاده از روش سلسله‌مراتبی و ابزار GIS می‌توان با دقت بیشتری مناطق مناسب را شناسایی کرد و بخش‌های نامناسب را حذف نمود. در این فرآیند، معیارهای مطلق مانند وجود یا نبود شرایط پایه، به صورت صفر و یک اعمال شدند و نواحی فاقد شرایط کنار گذاشته شدند. سپس معیارهای تصمیم‌گیر که شدت مناسب بودن را نشان می‌دادند، برای اولویت‌بندی گزینه‌های باقی‌مانده به کار رفتند. این رویکرد باعث شد سطح منطقه مورد بررسی به تدریج کاهش یابد و تمرکز بر نقاط مستعد بیشتر شود.

بر اساس یافته‌ها، حدود ۲۰ درصد از آبراهه‌های سطح حوضه‌های غرب استان سمنان دارای پتانسیل احداث سد زیرزمینی هستند و می‌توانند آب با کیفیت قابل قبول را ذخیره و کنترل کنند. بیشتر این نقاط در آبراهه‌های رده ۴ و ۵ و بر روی سازندهای ماسه‌سنگی، آهکی و مارنی قرار دارند؛ سازندهایی که از نظر نفوذپذیری و ظرفیت ذخیره آب شرایط مناسبی دارند. این نتایج حاکی از آن هستند که انتخاب محل با دقت بالا، نقش کلیدی در موفقیت چنین طرح‌هایی دارد.

اهمیت این یافته‌ها در آن است که نشان می‌دهند حتی در مناطق فاقد سفره‌های گسترده زیرزمینی نیز می‌توان با بهره‌گیری از دانش زمین‌شناسی و ابزارهای تحلیلی نوین، ظرفیت‌های پنهان ذخیره آب را شناسایی کرد. روش به‌کاررفته در این پژوهش می‌تواند الگوی مناسبی برای سایر مناطق خشک کشور باشد.

استفاده از معیارهای دقیق، وزن‌دهی علمی و تلفیق داده‌ها در محیط GIS باعث افزایش ضریب اطمینان در تصمیم‌گیری می‌شود و از صرف هزینه در مکان‌های نامناسب جلوگیری می‌کند. در شرایطی که منابع مالی و آبی محدود است، چنین رویکردی می‌تواند به مدیریت پایدارتر منابع آب کمک کند.

اطلاعات کامل علمی و فنی این پژوهش در «فصلنامه مهندسی و مدیریت آبخیز» وابسته به پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری منتشر شده است؛ نشریه‌ای تخصصی که به موضوعات مرتبط با مدیریت آب، خاک و آبخیزداری می‌پردازد.

انتهای پیام

به گزارش ایسنا، پنجم اسفند سالروز تولد خواجه نصیرالدین طوسی دانشمند برجسته قرن هفتم هجری، “روز مهندس” نام گذاری شده و فرصتی است برای قدردانی از نقش مهندسان در توسعه و پیشرفت کشور.

خواجه نصیرالدین طوسی، دانشمند برجسته ایرانی نه تنها در زمینه‌های ریاضیات، نجوم و فلسفه پیشگام بود، بلکه به عنوان یک مهندس خلاق، کارهای ارزشمندی در طراحی ابزارهای نجومی و مهندسی داشت. در تقویم رسمی ایران، پنجم اسفند به عنوان روز مهندس شناخته می‌شود تا یادآوری کند که مهندسی، پلی بین علم و عمل است و مهندسان، معماران آینده جامعه هستند.

در دنیای امروز، علم مهندسی به دلیل ظهور چالش‌های جهانی مانند تغییرات آب و هوایی، کمبود منابع انرژی و نیاز به زیرساخت‌های پایدار بیش از پیش اهمیت یافته و مهندسان در خط مقدم نوآوری قرار دارند. در ایران، با وجود تحریم‌های اقتصادی و محدودیت‌های فناوری، مهندسان ایرانی توانسته‌اند دستاوردهای چشمگیری داشته باشند؛ از ساخت سدهای عظیم و نیروگاه‌های هسته‌ای گرفته تا توسعه فناوری‌های فضایی و نرم‌افزاری. طبق آمار شورای عالی انقلاب فرهنگی، بیش از ۵۰۰ هزار مهندس در ایران فعالیت می‌کنند و دانشگاه‌های معتبر مانند دانشگاه تهران، شریف و امیرکبیر، سالانه هزاران فارغ‌التحصیل مهندسی تربیت می‌کنند.

اما تحصیل در رشته‌های مهندسی چندان بدون دغدغه نیست و ادامه تحصیل در این رشته با چالش‌ها و موانع متعددی همراه است. از کمبود امکانات آزمایشگاهی دانشگاه‌ها تا مشکلات بازار کار و مهاجرت مغزها، مهندسان جوان با واقعیت‌های تلخی روبرو هستند. در عین حال، زیبایی‌های این حرفه، مانند خلق راه‌حل‌های نوین برای مشکلات واقعی و حس رضایت از ساختن چیزی مفید، انگیزه‌بخش است. به همین منظور  سراغ دانشجویان دانشکده فنی دانشگاه تهران رفته‌ایم تا از زبان خودشان، مشکلات، موانع و محاسن تحصیل در رشته های مهندسی را بشنویم.

دانشکده فنی دانشگاه تهران، یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین مراکز آموزش مهندسی در خاورمیانه، میزبان هزاران دانشجو است که در رشته‌های مختلفی مانند عمران، برق، مکانیک و کامپیوتر تحصیل می‌کنند. این دانشکده، که در سال ۱۳۱۳ تأسیس شده، سابقه‌ای درخشان در تربیت مهندسانی دارد که در پروژه‌های ملی مانند متروی تهران و پالایشگاه‌های نفتی نقش‌آفرین بوده‌اند.

از ” دل نگرانی‌های آموزشی” تا “لذت خلق یک ساختمان ضدزلزله”

امیرحسین ، دانشجوی سال چهارم رشته مهندسی عمران است و از استان‌های شمالی کشور به تهران آمده. او که از کودکی مجذوب سازه‌های بزرگ و مقاوم بوده، مهندسی عمران را مسیری برای تحقق آرزوی ساختن بناهایی پایدار و ایمن می‌داند.

وی در این باره می‌گوید: برای من، زیبایی مهندسی عمران در پیوند میان علم، هنر و خدمت به جامعه نهفته است. وقتی به سازه‌هایی مانند پل طبیعت یا ساختمان‌های بلند مقاوم در برابر زلزله نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم مهندسی می‌تواند اثری ماندگار از خود بر جای بگذارد؛ اثری که نسل‌های آینده از آن بهره‌مند شوند و زندگی‌شان را ایمن‌تر و زیباتر کند.

این دانشجو معتقد است: در پروژه‌های دانشگاهی، هنگامی که مدل‌سازی یک سازه را به پایان می‌رسانیم و می‌بینیم چگونه در برابر بارهای لرزه‌ای مقاومت می‌کند، حس عمیقی از رضایت و غرور دست می‌دهد.

با این حال، وی به چالش‌های جدی نیز اشاره می‌کند: متأسفانه امکانات آزمایشگاهی در برخی زمینه‌ها محدود است. تجهیزات قدیمی و کمبود بودجه باعث شده که دسترسی به آزمایش‌های عملی پیشرفته دشوار شود. تحریم‌ها نیز مانع به‌روزرسانی نرم‌افزارهای تخصصی و دسترسی به مواد و ابزارهای نوین شده است. علاوه بر این، بازار کار برای فارغ‌التحصیلان عمران در حال حاضر با رکود مواجه است؛ بسیاری از شرکت‌ها به دلیل شرایط اقتصادی، ظرفیت جذب نیروی جدید را ندارند و حقوق‌های پیشنهادی اغلب با هزینه‌های زندگی همخوانی ندارد. این شرایط، بسیاری از هم‌کلاسی‌هایم را به فکر ادامه تحصیل یا مهاجرت به خارج از کشور انداخته است.

امیرحسین تأکید می‌کند که با وجود این موانع، همچنان به آینده امیدوار است: مهندسی به ما می‌آموزد که هر مشکلی، فرصتی برای نوآوری است. اگر بتوانیم با خلاقیت و پشتکار، راه‌حل‌های بومی برای چالش‌های کشور پیدا کنیم، نه تنها مشکلات خود را حل خواهیم کرد، بلکه به توسعه پایدار کشور نیز کمک شایانی خواهیم نمود.

نوآوری در آزمایشگاه و نبرد با کلیشه‌های جنسیتی

سارا دانشجوی سال سوم مهندسی برق، از خانواده‌ای با سابقه مهندسی می‌آید و از سنین پایین با دنیای مدارها و سیستم‌های الکتریکی آشنا بوده است.

وی درباره جذابیت‌های رشته‌ تحصیلی اش چنین بیان می‌کند: زیبایی مهندسی برق در ظرفیت بی‌پایان نوآوری آن است. طراحی یک مدار یا سیستم هوشمند که بتواند انرژی را بهینه مصرف کند، یا در حوزه پزشکی به تشخیص و درمان کمک نماید، احساس می‌کند انسان توانسته است بر طبیعت غلبه کند و زندگی را بهبود بخشد. در پروژه‌های دانشگاهی، مانند ساخت نمونه اولیه یک دستگاه مبتنی بر انرژی‌های تجدیدپذیر، لحظه‌ای که مدار روشن می‌شود و عملکرد مورد انتظار را نشان می‌دهد، همانند خلق یک اثر هنری است؛ ترکیبی از دقت علمی و خلاقیت.

سارا اما به موانع پیش روس فارغ التحصیلان  این رشته نیز اشاره دارد و تأکید می کند: به عنوان یک دانشجوی دختر در این رشته، گاهی احساس می‌کنم باید تلاش بیشتری برای اثبات توانمندی‌هایم انجام دهم. در برخی کارگاه‌ها و پروژه‌های گروهی، توجه بیشتری به دانشجویان پسر می‌شود و این موضوع می‌تواند انگیزه را تحت تأثیر قرار دهد. علاوه بر این، تحریم‌ها دسترسی به قطعات الکترونیکی پیشرفته و میکروکنترلرهای به‌روز را بسیار دشوار کرده است؛ تهیه آن‌ها اغلب با هزینه بالا و تأخیرهای طولانی همراه است. از سوی دیگر، بازار کار مهندسی برق نیز تحت تأثیر نوسانات اقتصادی قرار دارد و بسیاری از فارغ‌التحصیلان یا به مشاغل غیرمرتبط روی می‌آورند یا به دنبال فرصت‌های خارج از کشور می‌روند.

وی با وجود این چالش‌ها، نگاه مثبتی به آینده دارد: با توجه به نیاز روزافزون کشور به انرژی‌های پاک و فناوری‌های هوشمند، مهندسان برق می‌توانند نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کنند. اگر حمایت‌های لازم از پژوهش و صنعت فراهم شود، این رشته نه تنها می‌تواند مشکلات فعلی را حل کند، بلکه ایران را به یکی از قطب‌های منطقه‌ای در این حوزه تبدیل نماید.

خلق دنیای مجازی با کد، در غیاب سرورهای قدرتمند

محمد ، دانشجوی سال دوم مهندسی کامپیوتر با علاقه ویژه به هوش مصنوعی، مهندسی را ابزاری برای ساختن جهان‌های جدید می‌داند.

وی می‌گوید: جذابیت اصلی مهندسی کامپیوتر در این است که با چند خط کد، می‌توان واقعیت‌های مجازی خلق کرد یا مسائل پیچیده واقعی را حل نمود. در یکی از پروژه‌های دانشجویی، اپلیکیشنی برای تحلیل داده‌های محلی آب و هوا طراحی کردم که می‌تواند به کشاورزان در تصمیم‌گیری کمک کند. این حس که دانش فنی‌ام مستقیماً به بهبود زندگی افراد منجر می‌شود، بسیار ارزشمند است.

این دانشجو در ادامه به محدودیت‌های موجود نیز اشاره می‌کند: یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها، دسترسی محدود به زیرساخت‌های محاسباتی قدرتمند است. سرورهای دانشگاه برای آموزش مدل‌های بزرگ هوش مصنوعی کافی نیستند و تحریم‌ها مانع استفاده از پلتفرم‌های ابری پیشرفته خارجی شده است. اینترنت پرسرعت و پایدار نیز در بسیاری مواقع در دسترس نیست. علاوه بر این، بازار کار حوزه کامپیوتر و فناوری اطلاعات بسیار رقابتی است؛ تعداد فارغ‌التحصیلان بالا رفته، اما فرصت‌های شغلی باکیفیت و با درآمد مناسب محدود است. بسیاری از دوستانم در حال آماده‌سازی برای اپلای به دانشگاه‌های خارج هستند، زیرا آنجا امکانات تحقیقاتی و چشم‌انداز شغلی بهتری وجود دارد.

با این حال، او بر پتانسیل‌های موجود تأکید می‌ورزد: مهندسی کامپیوتر انعطاف‌پذیری بالایی دارد. می‌توان از راه دور کار کرد، استارت‌آپ راه‌اندازی نمود و ایده‌های بومی را به محصول تبدیل کرد. اگر بتوانیم اکوسیستم استارت‌آپی داخلی را تقویت کنیم و ارتباط دانشگاه با صنعت را عمیق‌تر نماییم، این رشته می‌تواند موتور محرکه پیشرفت کشور در عصر دیجیتال باشد.

به گزارش ایسنا، روز مهندس، فرصتی است برای تأمل در جایگاه مهندسی در جامعه امروز ایران. از سخنان دانشجویان به عنوان بخش کوچکی از مهندسان آینده می‌توان دریافت که حرفه مهندسی همچنان سرشار از زیبایی و معناست: خلاقیت در حل مسئله، تأثیرگذاری بر زندگی انسان‌ها و ساختن آینده‌ای بهتر. اما در عین حال چالش‌هایی جدی نظیر محدودیت‌های ناشی از تحریم‌ها، کمبود امکانات پژوهشی، دشواری‌های بازار کار و تمایل به مهاجرت، سایه سنگینی بر این مسیر افکنده است.

دانشگاه تهران و دیگر مراکز آموزش عالی، به همراه سیاست‌گذاران، می‌توانند با سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، تقویت ارتباط صنعت و دانشگاه، و ایجاد انگیزه‌های ماندگاری، به دانشجویان کمک کنند تا بر این موانع غلبه نمایند. مهندسان جوان ایران، با دانش و اراده خود، می‌توانند نه تنها بر مشکلات فائق آیند، بلکه کشور را به سوی توسعه پایدار و خودکفایی هدایت کنند. روز مهندس، فراتر از یک بزرگداشت، یادآور رسالت بزرگی است که بر دوش این قشر قرار دارد.

انتهای پیام