به گزارش آرمان آرا،به نقل از نفت ما؛ در شرایطی که زیرساخت‌های حوزه انرژی مورد حمله آمریکا و اسرائیل قرار می‌گیرد و ایران نیز در پاسخ به آنها زیرساخت‌های پتروشیمی را مورد اصابت موشک و پهبادهای خود قرار می‌دهد، بازار انرژی تاثیر خود را خواهد گرفت و پیامدهای خود را در نهایت نمایان خواهد کرد. کارشناسان حوزه پتروشیمی معتقدند اختلال یا آسیب به زیرساخت‌های پتروشیمی خاورمیانه می‌تواند به سرعت بر بازار جهانی محصولات پایه مانند متانول، آمونیاک، اوره و پلیمرها اثر بگذارد؛ زیرا بخش قابل توجهی از عرضه این محصولات از این منطقه تأمین می‌شود. با این حال، به دلیل وجود ظرفیت خالی در برخی واحدهای تولیدی چین، به‌ویژه در بخش متانول، احتمال جبران بخشی از کمبود عرضه وجود دارد؛ هرچند این شرایط در کوتاه‌مدت بیشتر خود را در قالب افزایش قیمت‌ها در بازار جهانی نشان می‌دهد.

پس از حمله مشترک آمریکا و اسرائیل به زیرساخت‌های صنعتی کشور از جمله فولاد مبارکه اصفهان، فولاد خوزستان،فولاد سفیددشت بروجن، منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی در شهرستان ماهشهر و پل بی۱ کرج، ایران نیز در پاسخ به این حملات چندین زیرساخت مهم انرژی را در حاشیه خلیج فارس مورد هدف پهباد و موشک‌های خود قرار داد که ارزش زیرساخت‌های هدف گرفته شده بیش از ۴۰ میلیارد دلار تخمین زده شده است.

یکی از مهم‌ترین اهداف، تأسیسات گازی شرکت‌های اکسان‌موبیل و شورون در منطقه حبشان امارات بوده است. این مجموعه با ظرفیت تولید حدود ۶.۱ میلیارد فوت مکعب گاز در روز و برخورداری از پنج کارخانه و ۱۴ واحد پردازش، از بزرگ‌ترین مجتمع‌های گازی جهان به شمار می‌رود و حدود ۶۰ درصد گاز مصرفی امارات متحده عربی را تأمین می‌کند.

همچنین مجتمع پتروشیمی الرویس در امارات از دیگر اهداف گزارش‌شده است که این مجتمع با ظرفیت تولید سالانه حدود ۵ میلیون تن پلی‌اولفین، بزرگ‌ترین مجتمع تک‌محلی تولید پلی‌اولفین در جهان محسوب می‌شود و حدود ۸۰ درصد از کل تولیدات پتروشیمی امارات را به خود اختصاص می‌دهد.

در بحرین نیز مجتمع پتروشیمی سیتره در فهرست اهداف قرار داشته است که این مجموعه با ظرفیت تولید سالانه حدود ۱.۶ میلیون تن، تنها تولیدکننده عمده محصولات پتروشیمی و کود شیمیایی در بحرین محسوب می‌شود و عملاً صد درصد تولیدات پتروشیمی این کشور را تأمین می‌کند.

علاوه بر این، مجتمع پتروشیمی شعیبه در کویت نیز در میان زیرساخت‌های هدف قرارگرفته گزارش شده است. این مجتمع با ظرفیت تولید حدود ۵ تا ۶ میلیون تن در سال، بزرگ‌ترین تولیدکننده پتروشیمی کویت به شمار می‌آید و بیش از ۶۰ درصد صادرات غیرنفتی این کشور را تشکیل می‌دهد.

این اتفاقات به طور کلی بر میزان تولید محصولات پتروشیمی و مشتقات آن اثرگذار است که پیامدهای خود را در زنجیره تامین کالاهای پایه و نیمه پایه در غرب آسیا نمایان خواهد کرد.

ظرفیت خالی چین در تولید محصولات پایه

علی ستایش‌نیا کارشناس حوزه پتروشیمی درباره تأثیر آسیب‌دیدن زیرساخت‌های صنعت پتروشیمی و پیامدهای آن برای خاورمیانه گفت: به‌طور کلی مجتمع‌های پتروشیمی مستقر در خاورمیانه عمدتا تأمین‌کننده و تولیدکننده محصولات پایه مانند متانول، آمونیاک، اوره و پلیمرهای پایه هستند؛ بنابراین، هرگونه آسیب به این زیرساخت‌ها می‌تواند در سطح جهانی بر زنجیره تأمین کالاهای پایه و نیمه‌پایه اثرگذار باشد.

وی ادامه داد: نکته مهم این است که چین، در حوزه تولید محصولات پایه ظرفیت خالی قابل توجهی وجود دارد. برای مثال در بخش متانول، بسیاری از واحدهای تولیدی چین مبتنی بر زغال‌سنگ هستند، در حالی‌ که واحدهای خاورمیانه عمدتا بر پایه گاز متان فعالیت می‌کنند. این واحدها در چین معمولا با حدود ۶۰ درصد ظرفیت کار می‌کنند، زیرا هزینه تمام‌شده تولید در آنها بالاتر است.

ستایش‌نیا افزود: ما درخاورمیانه عمدتا تولیدکننده محصولات پایه هستیم، به‌ویژه محصولاتی که خوراک آنها گاز طبیعی و سنتز؛ مانند زنجیره تولید متانول و آمونیاک است اما با این حال، به دلیل ظرفیت خالی موجود در چین، احتمال جبران بخشی از این کمبود وجود دارد.

افزایش ۱۲۰ درصدی شاخص سی اف آر چین

این کارشناس حوزه پتروشیمی بیان کرد: پیش از آغاز تنش‌ها واحدهای متانول چین با حدود ۶۰ درصد ظرفیت فعالیت می‌کردند و دلیل این موضوع آن بود که خوراک واحدهای متانول در چین گاز طبیعی نیست و بیشتر از زغال‌سنگ استفاده می‌شود ولی در شرایط کنونی و با توجه به تحولات اخیر، احتمالا واحدهای تولیدی چین وارد مدار تولید کامل خواهند شد.

وی ادامه داد: در چنین شرایطی قیمت متانول در ترم تجاری چین (سی‌اف‌آر چین) از حدود ۲۸۰ دلار به حدود ۴۰۰ دلار افزایش یافته است، این افزایش قیمت می‌تواند باعث شود واحدهای چینی که پیش‌تر با ظرفیت پایین‌تر فعالیت می‌کردند، با ظرفیت کامل وارد تولید شوند؛ البته باید دید روند بازار در ادامه چگونه خواهد بود.

توجیه اقتصادی تولید با افزایش قیمت محصولات پلیمری

ستایش‌نیا اظهار کرد: در سایر محصولات پایه نیز وضعیت مشابهی وجود دارد؛ در برخی محصولات، به‌ویژه محصولات پلیمری، واحدهایی در آسیا و شرق آسیا وجود دارند که پیش‌تر با ظرفیت پایین‌تر فعالیت می‌کردند، اما اکنون ممکن است با ظرفیت بیشتری کار کنند؛ زیرا با افزایش قیمت‌ها، تولید برای آنها توجیه اقتصادی دارد. در مجموع، اثر قیمتی این تحولات قطعی است، اما از نظر میزان عرضه ممکن است بخشی از کمبود از طریق واحدهای تولیدی داخل چین جبران شود.

وی درباره پلیمرهای خاص و مواد شیمیایی تخصصی نیز گفت: تولیدکنندگان اصلی این محصولات عمدتا کشورهای شرق آسیا مانند ژاپن، کره جنوبی و چین هستند و بخشی از تولید نیز در اختیار آمریکا قرار دارد. در خاورمیانه تعداد واحدهای بزرگ تولیدکننده پلیمرهای خاص چندان زیاد نیست و تمرکز اصلی این منطقه بر تولید محصولات پایه و نیمه‌پایه است. بنابراین، بیشترین اثر اختلال در واحدهای پتروشیمی خاورمیانه بر بازار جهانی محصولات پایه خواهد بود که عمدتا به صورت افزایش قیمت‌ها خود را نشان می‌دهد و این احتمال دارد که چین بتواند در کوتاه‌مدت بخشی از کمبود بازار را با قیمت‌های بالاتر تأمین کند.

سهم ناچیز کویت و بحرین در صنعت پتروشیمی

وی درباره پتروشیمی‌های کویت و بحرین و میزان تأثیرگذاری آنها نیز افزود: کویت و بحرین سهم چندان بزرگی در صنعت پتروشیمی خاورمیانه ندارند و به همین دلیل تأثیر آنها در بازار جهانی نیز محدود است. بزرگ‌ترین تولیدکنندگان محصولات پتروشیمی در منطقه شامل عربستان سعودی، ایران، امارات متحده عربی، عمان و قطر است. کویت و بحرین بیشتر تولیدکننده محصولات پایه هستند و هرچند آسیب به این واحدها می‌تواند برای سهام‌داران آنها زیان‌بار باشد، اما از نظر تأثیرگذاری بر بازار جهانی احتمال بروز تحول چشمگیری چندان زیاد نیست.

وی تأکید کرد: افزایش قیمت‌های مشاهده‌شده در بازار نیز بیش از هر چیز تحت تأثیر نگرانی‌ها درباره تنگه هرمز و احتمال اختلال در تأمین بازار است.

تامین ۹۶ درصدی پلیمر در داخل کشور

این کارشناس پتروشیمی درباره پتروشیمی الرویس امارات نیز بیان کرد: فعالیت‌ این پتروشیمی قطعا اثرگذار است، به‌ویژه در بازار پلی‌الفین‌ها به نفع ما خواهد بود اگر در چنین شرایطی اگر بتوانیم پلیمرهای تولیدی مانند پلی‌اتیلن را با قیمت‌های جدید در بازار به فروش برسانیم زیرا از نظر تأمین داخلی نیز مشکلی وجود ندارد ؛ تقریبا ۹۶ درصد تقاضای این محصولات در داخل تأمین می‌شود و وابستگی به واردات نداریم. به طور کلی کشورهای حاشیه خلیج فارس در تولید پلی‌الفین‌ها، به‌ویژه پلی‌اتیلن، از واحدهای اتان‌کرکر استفاده می‌کنند که نسبت به بسیاری از پلنت‌های آسیایی مزیت اقتصادی دارند. با این حال، هرگونه افزایش هزینه یا تغییر در بازار می‌تواند بر قیمت‌ها اثر گذار باشد و از آنجا که بخش عمده بازار این کشورها نیز بر زنجیره الفین‌ها، اتان‌کرکرها و پلی‌الفین‌ها متکی است، این افزایش هزینه در نهایت برای خود آنها نیز گران تمام می‌شود.

دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا چند روز گذشته مطلب زیر را را در محیط توییتر منتشر نمود:
ایرانی ها در مدیریت رسانه های خبری جعلی و روابط عمومی بهتر از جنگیدن هستند .

ترامپ در این توییت، عبارت «روابط عمومی public relation را در کنار «رسانه‌های خبری جعلیfake news media» آورد تا این تصویر را بسازد که کشور ایران به جای استفاده از قدرت نظامی واقعی، سعی دارد تصویر و روایت خود را در افکار عمومی جهان جذاب جلوه دهد.

از دیدگاه روابط عمومی حرفه‌ای مبتنی بر شفافیت، اعتماد، اخلاق مداری و ارتباط دوسویه، مغالطه سخنان ترامپ در چند سطح آشکار می گردد:

۱-مغالطه در تعریف روابط عمومی
ترامپ «روابط عمومیpublic relation» را معادل «دروغ‌پردازی و فریب» گرفته است. در حالی که روابط عمومی حرفه‌ای، مدیریت اعتبار و اعتماد از طریق ارتباط صادقانه و شفاف با مخاطب است.
همه کشورها برای روایت سازی از رسانه‌های خود در چارچوب «دیپلماسی عمومی» استفاده می کنند.فرق گذاشتن بین «روابط عمومی خودمان» (که درست است) و «روابط عمومی دیگران» (که جعلی است) یک استاندارد دوگانه است.

۲-تحقیر کارکرد استراتژیک روابط عمومی

روابط عمومی حرفه‌ای در سطح ملی، یکی از مولفه های «قدرت نرم » است.
او می‌گوید «بهتر از جنگیدن هستند»،مغالطه ترامپ این است که روابط عمومی را جایگزین ضعف معرفی کرده است، در حالی که در عصر اطلاعات، ترکیب قدرت سخت و نرم تعیین‌کننده نتایج وقایع رخدادها است.امروز آمریکا بیشتر از هر کشور دیگری از قدرت نرم در تعیین معادلات جهانی به نفع خود بهره می برد.

۳-نقض اصول اخلاقی روابط عمومی (شفافیت و صداقت)
روابط عمومی حرفه ای ملزم به پرهیز از برچسب‌زنی و اتهام زنی می باشد. ترامپ بدون ارائه سند، کل رسانه‌های ایران را «جعلی» و کل روابط عمومی ایران را «فریبکار» خطاب می‌کند.
این سبک بیان خودش یک «جنگ روانی» آشکار است و نه نقد حرفه‌ای. او با این کار اعتبار خودش را به عنوان یک منبع بی‌طرف از دست می‌دهد.

۴- بافت شکنی(Ignoring Context)
در روابط عمومی حرفه‌ای در جنگ روایت ها، هر دو طرف «روایت» خود را می‌سازند. سوال این نیست که «کدام طرف راست می‌گوید؟» بلکه این است که «کدام طرف به اصول اخلاقی نزدیک‌تر است؟»
ترامپ رفتار ایران را جدا از بافت تاریخی قضاوت می‌کند. از نظر حرفه‌ای، روابط عمومی ایران اغلب در واکنش به اقدامات آمریکا فعال می‌شود، نه در خلأ.

ترامپ «روابط عمومی» را با «تبلیغات سیاه اشتباه گرفته است اگر نتوان فرق بین «مدیریت اعتبار» و «دروغ‌پردازی» را تشخیص داد، خود آن مصداق «روابط عمومی جعلی» محسوب می گردد. نقد ترامپ نه حرفه‌ای، بلکه یک حمله سیاسی است که خارج از قواعد و مبانی نظری مطرح میگردد .

روابط عمومی واقعی به دنبال حل تعارض از طریق گفت‌وگو است، نه تخریب طرف مقابل با برچسب‌های کلیشه‌ای…

روابط عمومی حرفه‌ای یک فرآیند دوسویه، اخلاق‌محور و مبتنی بر اعتماد است، نه یکطرفه و فریبکارانه. ترامپ دارد از «جنگ روایت‌ها» حرف می‌زند، نه از روابط عمومی. در عمل، ایران و آمریکا هر دو در حال «مدیریت افکار عمومی» هستند. این که بگوییم «روابط عمومی آنها جعلی است» یعنی اصول اولیه این حرفه را نادیده بگیریم.

۵- نادیده گرفتن «مسئولیت اجتماعی» (Social Responsibility)
روابط عمومی حرفه‌ای باید به ثبات و آرامش جامعه کمک کند، نه به تنش و تخریب.
توییت ترامپ نه تنها کمکی به حل اختلافات نمی‌کند، بلکه آتش بی‌اعتمادی را شعله‌ورتر می‌سازد. از نظر اخلاق حرفه‌ای روابط عمومی عبارت «بیایید برای روشن شدن حقیقت، گفت‌وگو کنیم» کاربرد دارد و اراجیف ترامپ با مضمون «شما بلدید دروغ بپردازید» جایگاهی ندارد.
جمع‌بندی نهائی:
از نظر روابط عمومی عملیاتی، سخنان ترامپ سه ایراد اساسی دارد:
۱. تعریف اشتباه از مفهوم «روابط عمومی» (خلط آن با جنگ روانی).
۲. نقض اصول اخلاقی (اتهام بدون سند و تخریب جایگاه حرفه‌ای).
۳. نادیده گرفتن قدرت نرم (در حالی که خود آمریکا میلیاردها دلار برای آن هزینه می‌کند).
۴.ساختار شکنی مبانی
۵.نادیده گرفتن مسئولیت اجتماعی