به گزارش آرمان آرا، ستاد بزرگداشت عروج خونین امام مجاهد شهید حضرت آیت‌الله‌العظمی سید علی خامنه‌ای‌ در اطلاعیه‌ای جزئیات مراسم وداع، تشییع و تدفین ایشان را تشریح کرد.

متن اطلاعیه شماره ۳ ستاد بزرگداشت عروج خونین امام مجاهد شهید حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای‌ قدّس‌الله‌نفسه‌الزکیه به شرح زیر است:

بسم الله الرّحمن الرّحیم

«مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَی نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن یَنتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِیلًا»

در پی عروج خونین مرجع عالی‌قدر جهان تشیّع، رهبر حکیم انقلاب اسلامی و پرچمدار جبهه حق و مقاومت، امام مجاهد شهید حضرت آیت‌الله‌العظمی سیّدعلی حسینی خامنه‌ای (قدّس‌الله‌نفسه‌الزکیه)، جهان اسلام در سوگ فقدان بزرگمردی نشسته است که سراسر عمر پربرکت خویش را در راه اعتلای کلمه حق، دفاع از اسلام، خدمت به مردم و هدایت امّت اسلامی سپری نمود. آن قائد شهید، با ایمان راسخ، مجاهدت خالصانه، صبر استوار و بصیرت الهی، همواره پرچم استقلال ایران عزیز و هدایت و عزت امّت اسلامی را برافراشته نگاه داشت؛ نام و یاد آن یگانه دوران در تاریخ ایران عزیز، جهان اسلام و در دل آزادگان عالم ماندگار خواهد بود.

ستاد بزرگداشت عروج خونین امام مجاهد شهید حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای (اعلی‌الله‌مقامه‌الشریف)، ضمن عرض تسلیت به محضر مبارک حضرت ولی‌عصر (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف)، رهبر معظم انقلاب حضرت آیت‌الله سیّدمجتبی حسینی خامنه‌ای (مدظله‌العالی) و همه ملّت‌های آزاده و دلبسته به راه حق، مراتب سپاس و قدردانی عمیق خود را از حضور پرشور و وفادارانه مردم مبعوث شده ایران اسلامی و همه دلدادگان اسلام و انقلاب اعلام می‌دارد.

پیرو اطلاعیه‌های پیشین این ستاد و با عنایت به برنامه‌ریزی‌های انجام‌شده، به اطلاع عموم مردم شریف و عزادار می‌رساند مراسم وداع، تشییع و تدفین پیکر مطهر آن امام مجاهد شهید و اعضای خانواده ایشان، شهیدان بزرگوار دکتر مصباح‌الهدی باقری‌کنی، سیّده‌بشری حسینی خامنه‌ای، زهرا حدادعادل و زهرا محمدی گلپایگانی (رضوان‌الله‌علیهم اجمعین) به شرح زیر برگزار خواهد شد:

روزهای شنبه ۱۳ و یکشنبه ۱۴ تیرماه ۱۴۰۵ مصادف با نوزدهم و بیستم ماه محرم: مراسم وداع با پیکر مطهر در مصلای امام خمینی (قدّس‌سرّه) تهران.

روز دوشنبه ۱۵ تیرماه ۱۴۰۵ مصادف با بیست‌ویکم ماه محرم: مراسم تشییع در تهران.

روز سه‌شنبه ۱۶ تیرماه ۱۴۰۵ مصادف با بیست‌ودوم ماه محرم: مراسم تشییع در شهر مقدّس قم.

روز پنج‌شنبه ۱۸ تیرماه ۱۴۰۵ مصادف با بیست‌چهارم ماه محرم و شب شهادت امام سجاد علیه‌السلام: مراسم تشییع در مشهد مقدس و تدفین در حرم ملکوتی امام‌رضا (علیه‌آلاف‌التحیة و الثناء)

از عموم مردم شریف و عزیز، آزادگان جهان، دلدادگان مکتب اسلام و علاقه‌مندان به‌ ایران دعوت می‌شود با حضور در این مراسم باشکوه، آن رهبر شهید را بدرقه کنند.

در پایان ضمن تشکر از تمهید و برنامه‌ریزی‌های گسترده‌ دستگاه‌های مسئول و گروه‌های مردمی برای برگزاری این رویداد، تأکید می‌شود نقش اصلی در برگزاری این مراسم را مردم شریف و همیشه‌درصحنه به‌عنوان صاحبان اصلی عزا برعهده خواهند داشت و جلوه باشکوه و بی‌نظیری از یک رویداد مردمی رقم خواهد خورد ان‌شاءالله.

جزئیات این مراسم متعاقباً به‌اطلاع عموم خواهد رسید.

دفتر حفظ و نشر آثار رهبر شهید انقلاب اسلامی

۲۳ خرداد ۱۴۰۵

به گزارش آرمان آرا،؛ در جریان بررسی مسائل مرتبط با صنعت نفت، اعضای کمیسیون انرژی مجلس بر حفظ استقلال صندوق بازنشستگی نفت تأکید کرده و هرگونه طرح یا اقدام در راستای ادغام این صندوق با سایر صندوق‌های بازنشستگی را مغایر با حقوق کارکنان و بازنشستگان صنعت نفت دانستند.

بر اساس این گزارش، نمایندگان عضو کمیسیون انرژی معتقدند صندوق بازنشستگی، پس‌انداز و رفاه کارکنان صنعت نفت متعلق به کارکنان و بازنشستگان این صنعت بوده و هرگونه تغییر در ساختار، دارایی‌ها و نحوه اداره آن باید در چارچوب قوانین و مقررات مربوط انجام شود.

این موضع‌گیری در حالی مطرح می‌شود که در ماه‌های گذشته نیز برخی نمایندگان مجلس نسبت به هرگونه تلاش برای ادغام صندوق بازنشستگی نفت هشدار داده و بر ضرورت صیانت از حقوق ذی‌نفعان این صندوق تأکید کرده بودند.

همچنین مصوبات و پیشنهادهای مرتبط با مسائل صنعت نفت از سوی کمیسیون انرژی به معاون اول رئیس‌جمهور ارسال شده و اجرایی شدن آن‌ها منوط به صدور دستورات لازم و ابلاغ به وزارت نفت و سازمان اداری و استخدامی کشور خواهد بود.

کمیسیون انرژی اعلام کرده است که روند پیگیری این موضوع تا حصول نتیجه نهایی ادامه خواهد داشت.

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زهرا اسکندری: در تاریخ معاصر ایران، برخی روزها صرفاً یک تاریخ در تقویم نیستند؛ لحظه‌هایی هستند که مسیر یک ملت را تغییر می‌دهند. ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ از همان روزهاست؛ روزی که خیابان‌های ایران از حالت سکون خارج شدند و به صحنه یک خروش اجتماعی تبدیل شدند.

قیام ۱۵ خرداد به مجموعه وقایعی گفته می‌شود که در پی بازداشت امام خمینی و در اعتراض به سیاست‌های دولت وقت و برنامه‌های موسوم به «انقلاب سفید» شکل گرفت. این اعتراض‌ها در شهرهای تهران، قم و ورامین به سرعت گسترش یافت و به یکی از جدی‌ترین تقابل‌های اجتماعی آن دوره تبدیل شد.

در آن روزها، خیابان دیگر فقط مسیر رفت‌وآمد نبود؛ به صحنه‌ای برای بیان اعتراض، فریاد نارضایتی و شکل‌گیری یک شکاف عمیق سیاسی تبدیل شد. برخورد نیروهای امنیتی با معترضان، این رخداد را وارد مرحله‌ای کرد که بعدها در تاریخ به‌عنوان یکی از نقاط عطف تحولات ایران شناخته شد.

انقلاب سفید؛ طرحی که جامعه را دوپاره کرد

در دی‌ماه ۱۳۴۱، مجموعه‌ای از اصلاحات اقتصادی و اجتماعی تحت عنوان انقلاب سفید توسط حکومت وقت اعلام شد. این طرح با هدف نوسازی ساختار اقتصادی و اجتماعی کشور ارائه شد و در قالب یک همه‌پرسی به تصویب رسید.

اما این برنامه، به‌جای ایجاد اجماع، شکاف‌های عمیقی در جامعه ایجاد کرد. بخش‌هایی از نیروهای مذهبی و سیاسی، از جمله جبهه ملی، نسبت به ابعاد مختلف این اصلاحات واکنش نشان دادند. در میان چهره‌های مذهبی، امام خمینی به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین منتقدان این روند، نسبت به پیامدهای فرهنگی، سیاسی و اقتصادی آن هشدار داد.

او در سخنرانی‌ها و مواضع خود، برخی محورهای این طرح از جمله اصلاحات ارضی و اعطای حق رأی به زنان را مورد نقد قرار داد و هم‌زمان نسبت به گسترش نفوذ خارجی در ساختار کشور ابراز نگرانی کرد. این اختلاف‌ها، به‌تدریج فضای سیاسی کشور را وارد مرحله‌ای از تنش کرد که در نهایت به وقایع خرداد ۱۳۴۲ منتهی شد.

بازداشت امام خمینی و آغاز موج خیابانی

در خرداد ۱۳۴۲، با بازداشت امام خمینی، فضای سیاسی کشور وارد مرحله‌ای جدید شد. این اقدام، نه تنها باعث آرامش نشد، بلکه به‌عنوان جرقه‌ای برای شکل‌گیری موج گسترده اعتراضات در شهرهای مختلف عمل کرد. در تهران، قم و ورامین، مردم به خیابان‌ها آمدند. تجمع‌هایی که ابتدا پراکنده بود، به‌سرعت شکل سازمان‌یافته‌تری به خود گرفت و به درگیری مستقیم میان مردم و نیروهای امنیتی انجامید.

این درگیری‌ها، به‌ویژه در تهران و قم، با شدت قابل توجهی همراه بود و سرکوب گسترده معترضان، ۱۵ خرداد را به یکی از روزهای خونین تاریخ معاصر تبدیل کرد.

خیابان‌هایی که حافظه تاریخی شدند

در روزهای پس از ۱۵ خرداد، فضای کشور به‌ظاهر آرام شد، اما در عمق جامعه، یک تغییر مهم در حال شکل‌گیری بود. آنچه رخ داده بود، به‌تدریج از یک حادثه سیاسی به یک «حافظه جمعی» تبدیل شد. خیابان‌های تهران، قم و ورامین دیگر فقط مکان‌های جغرافیایی نبودند؛ به نمادهایی از اعتراض، سرکوب و آغاز یک مسیر تاریخی تبدیل شدند.

در روایت‌های بعدی، این رخداد به‌عنوان نقطه‌ای معرفی شد که در آن، جامعه ایران برای نخستین‌بار به شکل گسترده و علنی، نسبت خود را با ساختار سیاسی وقت بازتعریف کرد. بسیاری از تحلیل‌ها، ۱۵ خرداد را صرفاً یک رخداد مقطعی نمی‌دانند، بلکه آن را آغاز یک روند تاریخی می‌دانند که در نهایت به انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ منتهی شد.

در این نگاه، انقلاب نتیجه یک فرآیند طولانی از نارضایتی، اعتراض، سرکوب و بازتولید آگاهی اجتماعی بود. در این فرآیند، خیابان‌ها، مساجد، دانشگاه‌ها و بازارها به مراکز اصلی شکل‌گیری جریان اعتراضی تبدیل شدند.

در نهایت، با رهبری امام خمینی، ساختار سیاسی کشور دچار تغییر بنیادین شد و نظام جدیدی بر پایه استقلال، هویت دینی و مشارکت مردمی شکل گرفت.

آغاز یک آزمون بزرگ؛ جنگی که هشت سال طول کشید

هنوز چند سال از تثبیت ساختار جدید نگذشته بود که ایران با یکی از بزرگ‌ترین آزمون‌های تاریخ معاصر خود مواجه شد. حمله نظامی عراق به ایران، آغاز جنگی شد که هشت سال ادامه یافت.

جنگ ایران و عراق تنها یک درگیری مرزی نبود؛ یک جنگ تمام‌عیار بود که ساختار سیاسی، اقتصادی و اجتماعی کشور تازه‌انقلاب‌کرده را تحت فشار قرار داد. در این سال‌ها، کشور در شرایطی قرار گرفت که هم‌زمان باید با تهدید نظامی، بازسازی داخلی و تثبیت ساختار جدید مواجه می‌شد. جبهه‌ها در مرزها شکل گرفتند، اما اثر جنگ به داخل شهرها و زندگی روزمره مردم نیز کشیده شد.

در دوران جنگ، مفهوم جبهه محدود به خطوط مرزی نبود. خانه‌ها، مدارس، کارخانه‌ها و شهرها نیز به بخشی از فضای مقاومت تبدیل شدند.

هزاران نفر در این دوره جان خود را از دست دادند و به‌عنوان شهید در حافظه تاریخی کشور ثبت شدند. این دوره، به‌تدریج به یکی از مهم‌ترین مقاطع شکل‌گیری فرهنگ ایثار و مقاومت در ایران تبدیل شد.

در روایت رسمی، این جنگ نه فقط یک درگیری نظامی، بلکه یک تجربه اجتماعی گسترده از همبستگی و ایستادگی معرفی می‌شود.

پس از جنگ؛ بازسازی در دل ویرانی

با پایان جنگ، ایران وارد مرحله‌ای جدید شد؛ مرحله‌ای که در آن، بازسازی کشور به اولویت اصلی تبدیل شد. زیرساخت‌های اقتصادی، صنعتی و اجتماعی نیازمند ترمیم گسترده بودند.

در این دوران، کشور تلاش کرد با تکیه بر توان داخلی، مسیر توسعه را ادامه دهد. این دوره، آغاز نوعی جدید از مقاومت بود؛ مقاومتی که نه در میدان جنگ، بلکه در عرصه ساخت‌وساز و بازسازی معنا پیدا می‌کرد.

در دهه‌های پس از جنگ، ایران با مجموعه‌ای از فشارهای اقتصادی و سیاسی مواجه شد. تحریم‌ها به‌عنوان یکی از مهم‌ترین ابزارهای فشار خارجی، بخش مهمی از فضای این سال‌ها را شکل دادند.

با وجود این فشارها، ساختار اقتصادی و اجتماعی کشور تلاش کرد با تکیه بر ظرفیت‌های داخلی مسیر خود را ادامه دهد. توسعه زیرساخت‌ها، حرکت به سمت خودکفایی نسبی در برخی حوزه‌ها و تلاش برای کاهش وابستگی خارجی، به‌عنوان راهبردهای اصلی مطرح شد.

در این دوره، مفهوم «تاب‌آوری ملی» به یکی از کلیدواژه‌های اصلی تبدیل شد؛ مفهومی که تلاش می‌کرد تجربه‌های گذشته را به شرایط جدید پیوند دهد.

در سال‌های اخیر، شکل تقابل‌ها تغییر کرده است. اگر در گذشته جنگ‌ها بیشتر ماهیت نظامی مستقیم داشتند، در دوره جدید، فشارها بیشتر در قالب‌های اقتصادی، سیاسی و منطقه‌ای ظاهر شده‌اند.

در ادبیات رسمی داخلی، از این وضعیت به‌عنوان ادامه مسیر فشار بر ایران یاد می‌شود؛ مسیری که کشور تلاش کرده با تکیه بر تجربه‌های گذشته با آن مواجه شود. در این نگاه، تجربه جنگ هشت‌ساله به‌عنوان یکی از مهم‌ترین پشتوانه‌های ذهنی و ساختاری برای مدیریت بحران‌های جدید معرفی می‌شود.

نسل‌های متوالی؛ یک مسیر، چند تجربه

از ۱۵ خرداد تا امروز، چند نسل در ایران تجربه‌های متفاوتی از بحران و تغییر را پشت سر گذاشته‌اند. نسل اول، خیابان و اعتراض را تجربه کرد. نسل دوم، جنگ را دید. نسل سوم، بازسازی را ساخت و نسل امروز، با تحریم‌ها و پیچیدگی‌های اقتصادی و جهانی و دوباره جنگ مواجه است.

اما در روایت کلان، این نسل‌ها در امتداد یک مسیر واحد دیده می‌شوند؛ مسیری که در آن «ایستادگی» و «تداوم» به‌عنوان عناصر اصلی تکرار می‌شوند.

در تمام این مسیر، نام شهدا به‌عنوان بخشی از حافظه تاریخی کشور حضور پررنگ داشته است. از ۱۵ خرداد تا جنگ هشت‌ساله و سال‌های پس از آن، این نام‌ها در روایت رسمی و اجتماعی تکرار شده‌اند.

در این نگاه، شهدا نه فقط متعلق به گذشته، بلکه بخشی از سرمایه معنایی و هویتی یک ملت برای ادامه مسیر معرفی می‌شوند.

اقتداری که در بحران ساخته شد

روایت ۱۵ خرداد تا امروز، روایت یک مسیر ساده و خطی نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از بحران‌ها، تغییرات و بازسازی‌های پی‌درپی است. در این روایت، ایران کشوری معرفی می‌شود که از دل اعتراض به انقلاب رسید؛ از دل انقلاب وارد جنگ شد؛ از دل جنگ وارد بازسازی شد؛ و از دل تحریم‌ها مسیر ادامه حیات و توسعه را طی کرد.

این مسیر، در نگاه کلان، به‌عنوان «اقتدار ملی» تعریف می‌شود؛ اقتداری که نه در شرایط آرام، بلکه در دل بحران‌ها شکل گرفته و تثبیت شده است.

تاریخی که هنوز ادامه دارد

اگر ۱۵ خرداد را آغاز یک مسیر بدانیم، این مسیر هنوز به پایان نرسیده است. بیش از شش دهه از روزی که مردم در خیابان‌های قم، تهران و ورامین برای اعتراض به خیابان آمدند می‌گذرد، اما خیابان همچنان بخشی از حافظه جمعی ملت ایران باقی مانده است. تفاوت در این است که آن روزها خیابان محل فریاد علیه نظام حاکم بود و امروز در بزنگاه‌های تاریخی، به صحنه نمایش همبستگی ملی تبدیل می‌شود.

در این شصت‌وسه سال، ایران تنها یک جنگ را تجربه نکرده است. ملت ایران پس از انقلاب، هشت سال جنگ تحمیلی را پشت سر گذاشت، دهه‌ها فشار اقتصادی و تحریم را تحمل کرد و در سال‌های اخیر نیز با شکل جدیدی از تقابل و فشار خارجی روبه‌رو شد. با این حال، آنچه در تمام این سال‌ها تکرار شده، حضور مردم در صحنه و حفظ انسجام ملی در برابر تهدیدها بوده است.

اگر جنگ تحمیلی دهه شصت با صدای انفجار و آژیر شناخته می‌شد، تحریم‌ها را می‌توان جنگی دانست که بدون صدای گلوله آغاز شد. جنگی که هدف آن نه اشغال خاک، بلکه تحت فشار قرار دادن زندگی روزمره مردم بود.

در طول سال‌های گذشته، ایران با مجموعه‌ای از شدیدترین تحریم‌های اقتصادی، بانکی، نفتی و تجاری روبه‌رو شد. محدودیت در فروش نفت، قطع ارتباطات بانکی، فشار بر مبادلات مالی و تلاش برای انزوای اقتصادی کشور، بخشی از این روند بود. بسیاری تصور می‌کردند این فشارها می‌تواند ایران را از ادامه مسیر بازدارد؛ اما آنچه رخ داد، شکل‌گیری نوعی تاب‌آوری ملی بود.

در این سال‌ها، مردم ایران بارها با مشکلات معیشتی، کمبود منابع، نوسانات اقتصادی و فشارهای خارجی روبه‌رو شدند، اما کشور از حرکت بازنایستاد. کارخانه‌ها به کار ادامه دادند، دانشگاه‌ها فعال ماندند، زیرساخت‌ها توسعه یافت و نسل‌های جدید وارد عرصه‌های علمی، صنعتی و فناوری شدند. این تجربه، مفهوم جدیدی از مقاومت را در تاریخ معاصر ایران شکل داد؛ مقاومتی که این بار نه در سنگرهای جبهه، بلکه در کارخانه، دانشگاه، آزمایشگاه و زندگی روزمره مردم معنا پیدا می‌کرد.

نود شب ایستادگی

امروز که بیش از ۹۰ شب از آخرین رویارویی و جنگ تحمیلی سوم می‌گذرد، هنوز می‌توان رد همان روحیه تاریخی را در جامعه مشاهده کرد. همان مردمی که روزی در ۱۵ خرداد به خیابان آمدند، همان مردمی که در سال‌های دفاع مقدس از شهرها و مرزهای خود دفاع کردند و همان مردمی که دهه‌ها فشار اقتصادی را تحمل کردند، بار دیگر نشان دادند که در بزنگاه‌های حساس، اختلاف‌ها را کنار می‌گذارند و در برابر دشمن خارجی به وحدت می‌رسند.

شاید بزرگ‌ترین دستاورد این مسیر طولانی، همین انسجام باشد؛ انسجامی که از خیابان‌های ۱۵ خرداد آغاز شد و امروز نیز در خیابان‌های ایران دیده می‌شود. مسیری که با اعتراض به طاغوت آغاز شد، با انقلاب ادامه یافت، در جنگ تحمیلی آزموده شد، در سال‌های تحریم استحکام پیدا کرد و در مواجهه با تهدیدهای جدید نیز خود را نشان داد.

اقتدار ایران را نمی‌توان تنها در تجهیزات نظامی، دستاوردهای علمی یا شاخص‌های اقتصادی خلاصه کرد. بخش مهمی از این اقتدار، در تجربه تاریخی یک ملت نهفته است؛ ملتی که بارها در معرض بحران قرار گرفت اما از حرکت بازنایستاد.

از ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ تا امروز، نسل‌های مختلف ایرانی در میدان‌های متفاوتی آزموده شده‌اند؛ یک نسل در خیابان، نسل دیگر در جبهه، نسلی در بازسازی کشور و نسلی در مقابله با فشارهای اقتصادی. حاصل این تجربه مشترک، شکل‌گیری سرمایه‌ای به نام «اعتماد به توان عبور از بحران» است؛ سرمایه‌ای که شاید مهم‌ترین پشتوانه ایران در برابر چالش‌های آینده باشد.

به گزارش آرمان آرا،؛ سپهدار انصاری‌نیک مدیرعامل پتروشیمی بندرامام به مناسبت سالروز ارتحال ملکوتی امام خمینی(ره) پیامی به شرح زیر منتشر کرد.
‌
بسم‌الله الرحمن الرحیم
‌
چهاردهم خرداد، سالروز ارتحال ملکوتی حضرت امام خمینی (ره)، بنیانگذار کبیر جمهوری اسلامی ایران، یادآور فقدان شخصیتی سترگ و تاریخ‌ساز است که با اتکا به ایمان الهی، اراده ملت و اندیشه‌ای ژرف، مسیر عزت، استقلال و خودباوری را برای ایران اسلامی ترسیم کرد.
‌
اینجانب ضمن گرامیداشت یاد و خاطره معمار کبیر انقلاب اسلامی و شهدای والامقام انقلاب، ارتحال جانسوز حضرت امام خمینی (ره) را به ملت شریف ایران، خانواده بزرگ صنعت پتروشیمی و تمامی رهروان مکتب امام تسلیت عرض می‌کنم.
‌
امروز بیش از هر زمان دیگر، پاسداری از آرمان‌های بلند امام راحل (ره)، از جمله استقلال، عدالت، مردم‌سالاری دینی، حمایت از تولید ملی و تلاش برای پیشرفت و آبادانی کشور، وظیفه‌ای همگانی است. کارکنان و مدیران پتروشیمی بندرامام نیز با الهام از این اندیشه متعالی، خود را متعهد به ایفای نقش مؤثر در مسیر توسعه صنعتی، اقتصادی و تحقق اهداف بلند نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران می‌دانند.
‌
در این ایام، بار دیگر با آرمان‌های حضرت امام خمینی (ره)، مقام معظم رهبری (مدظله‌العالی) و شهدای گرانقدر انقلاب اسلامی تجدید میثاق کرده و از خداوند متعال توفیق خدمت صادقانه به مردم و اعتلای ایران عزیز را مسئلت داریم.
‌
سپهدار انصاری‌نیک
نائب رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل
پتروشیمی بندرامام
‌

به گزارش خبرصنعتی؛ مدیرعامل صندوق بازنشستگی کشوری درباره علت انتقال صندوق فولاد به صندوق بازنشستگی کشوری توضیح داد و تاکید کرد که به هیچ وجه اموال و دارایی‌های شرکت‌ها و مستندات صندوق فولاد به صندوق بازنشستگی کشوری منتقل نخواهد شد، بلکه به صورت مجموعه‌ای در قالب هلدینگ مجزا، همانند سایر هلدینگ‌ها ادامه فعالیت خواهند داد.

علاءالدین ازوجی ضمن تبیین جایگاه قانونی و استقلال مالی این صندوق و با تأکید بر اینکه شفافیت، پاسخگویی و حفظ کرامت بازنشستگان ارکان اصلی تصمیم‌گیری‌های ستادی صندوق بازنشستگی کشوری است، درخصوص ابهامات مطرح شده نسبت به ماهیت حقوقی صندوق، گفت: طبق مواد ۲ تا ۴ اساسنامه صندوق، هدف اصلی تعمیم بیمه‌های اجتماعی و تمرکز وجوه با رعایت اصول محاسبات بیمه‌ای و بنگاهداری است. صندوق دارای شخصیت حقوقی و استقلال مالی و اداری است و طبق مقررات و قوانین این اساسنامه اداره می‌شود.

وی افزود: به غیر از موضوع فعالیت صندوق بازنشستگی کشوری در اساسنامه که عنصر متغیر همه اساسنامه‌ها در انواع شرکت‌ها، از جمله شرکت‌های سهامی خاص و عام است، بقیه مواد و عناصر اساسنامه صندوق بازنشستگی کشوری که مربوط به نحوه اداره سازمان بوده، مشابه شرکت‌های سهامی خاص است؛ یعنی دارای هیئت مدیره مجمع و نظام مدیریت مالی مشخص است تا بتوان در کنار پرداخت حقوق، حمایت‌های قانونی و بیمه‌ای را به بهترین شکل به بازنشستگان و وظیفه‌بگیران کشوری ارائه دهیم؛ هرچند که با اهداف ایده‌آل فاصله دارد.

یکی از دغدغه‌های مطرح بازنشستگان طی این روزها موضوع انتقال صندوق فولاد بوده است که مدیرعامل صندوق بازنشستگی کشوری در پاسخ به سوالی مبنی بر اینکه نقش صندوق بازنشستگی کشوری در این تصمیم چیست؟، تاکید می‌کند: این انتقال بر اساس تصویب‌نامه شهریورماه سال ۱۴۰۴ شورای عالی اداری و پیشنهاد مشترک وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، سازمان برنامه و بودجه کشور و سازمان اداری و امور استخدامی صورت گرفته است. در این تصویب‌نامه مصوبه شده تا موسسه صندوق حمایت و بازنشستگی کارکنان فولاد با تمامی وظایف، اختیارات و دارایی‌ها به صندوق بازنشستگی کشوری انتقال یابد که طبق ماده ۱۱۴ قانون مدیریت خدمات کشوری این مصوبات پس از تأیید رئیس جمهور لازم‌الاجراست. بنابراین صندوق در اتخاذ این تصمیم مجری قانون بوده و یکپارچه‌سازی نظام بازنشستگی را بر عهده دارد.

ازوجی یادآور شد که به هیچ وجه مطابق این مصوبه، اموال و دارایی‌های شرکت‌ها و مستندات صندوق بازنشستگی فولاد به صندوق بازنشستگی کشوری منتقل نخواهد شد، بلکه به صورت یک مجموعه در قالب هلدینگ مجزا همانند سایر هلدینگ‌ها ادامه فعالیت خواهند داد و آنچه از بعد اداری رخ خواهد داد، بایستی از این جنبه برای مراقبت‌های لازم جهت حفظ و صیانت از دارایی‌های گروه فولاد به همراه ارائه مستمر خدمات بیمه‌ای و درمانی مثل گذشته را دارا باشد.

به گزارش خبرصنعتی؛ نشست مدیران و رابطین بازرسی شرکت‌های تابعه هلدینگ تاپیکو با هدف هم‌افزایی، ارتقای تعاملات تخصصی و تبیین رویکردهای نوین نظارتی، به میزبانی شرکت سرمایه‌گذاری صنایع پتروشیمی (PIIC Group) برگزار شد.

در این نشست محمدحسین صابر، مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری صنایع پتروشیمی، حمید یزدانیان، مدیر بازرسی و نظارت هلدینگ تاپیکو و عرفان اردستانی، نماینده سازمان بازرسی کل کشور حضور داشتند و موضوعاتی از جمله تقویت نظام کنترل‌های داخلی، صیانت از منافع سهامداران، ارتقای سلامت اداری و توسعه سازوکارهای نظارتی در شرکت‌های تابعه مورد بحث و بررسی قرار گرفت.

در ابتدای جلسه حمید یزدانیان با اشاره به روند توسعه و تحول واحد بازرسی و نظارت تاپیکو در یک سال گذشته، گزارشی از اقدامات انجام‌شده در حوزه بازطراحی فرآیندهای نظارتی ارائه و حرکت از شیوه‌های سنتی به سمت روش‌های نوین و پیشگیرانه نظارت را از مهم‌ترین برنامه‌های این حوزه عنوان کرد.

در ادامه محمدحسین صابر با تأکید بر نقش کلیدی واحدهای بازرسی در تحقق اهداف راهبردی مجموعه، نگاه پیشگیرانه و هدایت‌گر در فرآیندهای نظارتی را ضروری دانست و گفت: بازرسی مؤثر می‌تواند با شناسایی به‌موقع چالش‌ها و ریسک‌های احتمالی، زمینه تصمیم‌گیری دقیق‌تر و اجرای بهتر برنامه‌ها را در مجموعه فراهم کند. همچنین حمید یزدانیان، مدیر بازرسی و نظارت هلدینگ تاپیکو در بخش دیگری از این نشست از تدوین «منشور حرفه‌ای بازرسی و نظارت» به‌عنوان یکی از برنامه‌های جدید این حوزه خبر داد و افزود: این منشور با هدف یکپارچه‌سازی رویه‌های نظارتی و ارتقای استانداردهای حرفه‌ای در شرکت‌های تابعه تدوین شده است و همچنین ضرورت پایبندی به اصول حرفه‌ای، استقلال عملکرد و دقت در فرآیندهای نظارتی از وظایف مهم همکاران است.

در ادامه این نشست نماینده سازمان بازرسی کل کشور ضمن مثبت ارزیابی کردن اقدامات هلدینگ تاپیکو در مسیر شفاف‌سازی و ارتقای نظام نظارتی، بر ضرورت تقویت تعامل میان واحدهای بازرسی و شرکت‌های تابعه تأکید کرد و حضور فعال و مؤثر رابطین بازرسی در بدنه شرکت‌ها را از عوامل مهم در صیانت از حقوق سهامداران و ارتقای سلامت اقتصادی مجموعه‌ها دانست.

لازم به ذکر است که در بخش پایانی نشست مدیران و رابطین بازرسی شرکت‌های تابعه، دیدگاه‌ها، چالش‌ها و پیشنهادهای خود را در حوزه‌های تخصصی و اجرایی مطرح کردند و راهکارهای توسعه همکاری‌ها و بهبود فرآیندهای نظارتی مورد بحث و بررسی قرار گرفت.

خبرگزاری مهر، گروه سیاست؛ در آستانه آغاز سومین سال فعالیت مجلس دوازدهم و همزمان با سالروز افتتاح نخستین دوره مجلس شورای اسلامی، حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، رهبر انقلاب اسلامی در پیامی، ضمن تبیین جایگاه مجلس در نظام جمهوری اسلامی، مجموعه‌ای از اولویت‌ها، الزامات و راهبردهای پیش روی قوه مقننه را تشریح کردند.

رهبر انقلاب در ابتدای پیام، با تأکید بر اینکه مجلس شورای اسلامی «عصاره ملت»، «مظهر مردم‌سالاری دینی» و «رکن قانون و قانون‌گذاری» در جمهوری اسلامی است، بر نقش بی‌بدیل این نهاد در اعمال اراده مردم تأکید کردند. آنچه در این بخش از پیام برجسته است، صرفاً بازخوانی جایگاه حقوقی مجلس نیست، بلکه پیوند میان تحولات اجتماعی اخیر و مسئولیت نمایندگان است.

رهبر انقلاب با اشاره به «دفاع مقدس سوم» و پیامدهای آن، معتقدند ملت ایران در آزمون‌های اخیر، سطحی جدید از ایمان، امید، مقاومت و کنشگری را به نمایش گذاشته و به تعبیر ایشان «ارتقای تراز مردم ایران» رخ داده است. بر این اساس، پیام اصلی آن است که اگر ملت به سطحی جدید از بلوغ، انسجام و مسئولیت‌پذیری رسیده، مجلس نیز باید خود را با این تراز جدید هماهنگ کند. در واقع، رهبر انقلاب از نمایندگان می‌خواهند صرفاً بازتاب‌دهنده وضعیت موجود جامعه نباشند، بلکه نماینده ملتِ ارتقایافته و پیشرو باشند.

«ملت مبعوث شده»؛ کلیدواژه مهم پیام

بی‌تردید یکی از مهم‌ترین مفاهیم مطرح‌ شده در این پیام، تعبیر «ملت مبعوث شده» است؛ مفهومی که چندین بار در متن مورد اشاره قرار گرفته است. در ادبیات سیاسی جمهوری اسلامی، بعثت معمولاً مفهومی مرتبط با تحول بنیادین، آگاهی تاریخی و ورود به مرحله‌ای جدید از مسئولیت‌پذیری اجتماعی است.

رهبر انقلاب با به‌کارگیری این تعبیر، معتقدند ملت ایران پس از عبور از بحران‌ها، جنگ‌ها و فشارهای خارجی، وارد مرحله‌ای تازه از خودآگاهی و کنش تاریخی شده است. بر همین اساس، نمایندگان مجلس نیز باید خود را در تراز این تحول بازتعریف کنند. از نگاه رهبر انقلاب، نمایندگی تنها یک مسئولیت اداری یا سیاسی نیست؛ بلکه مأموریتی تمدنی و تاریخی است که باید متناسب با شرایط جدید کشور ایفا شود.

مجلس؛ خط مقدم حکمرانی در دوران جدید

یکی دیگر از محورهای مهم پیام، توصیف جایگاه نمایندگی مجلس به عنوان «سنگر خط مقدم تحول» است.

رهبر انقلاب در این بخش، مسئولیت نمایندگان را از سطح قانون‌گذاری صرف فراتر برده و آنان را بخشی از جبهه پیشرفت و نوسازی کشور معرفی می‌کنند. در این چارچوب، مجلس باید ضمن حفظ استقلال قوه مقننه، در تعامل و هم‌افزایی با دولت و سایر نهادها عمل کند.

این نگاه، بیانگر تأکید بر حکمرانی هماهنگ و هم‌افزا در شرایط کنونی کشور است؛ شرایطی که به باور رهبر انقلاب، نیازمند بسیج همه ظرفیت‌های نظام برای عبور از چالش‌های اقتصادی، اجتماعی و زیرساختی است.

اقتصاد؛ اولویت نخست مجلس در سال ۱۴۰۵

بررسی محتوای پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی نشان می‌دهد که مسائل اقتصادی همچنان در صدر اولویت‌های مورد تأکید رهبر انقلاب قرار دارد.

ایشان مجموعه‌ای از محورهای اقتصادی شامل مهار تورم و گرانی، رونق تولید، افزایش اشتغال، مدیریت نقدینگی، مبارزه با فساد مالی، رفع دغدغه‌های معیشتی مردم، محرومیت‌زدایی، بازسازی خسارات ناشی از جنگ‌ را به عنوان محورهای اصلی فعالیت مجلس معرفی کرده‌اند.

نکته قابل توجه آن است که رهبر انقلاب علاوه بر پرداختن به مسائل جاری اقتصاد، به موضوع بازسازی و نوسازی خسارات جنگ‌های اخیر نیز اشاره کرده‌اند؛ موضوعی که نشان می‌دهد کشور وارد مرحله جدیدی از برنامه‌ریزی اقتصادی شده و مجلس باید در تدوین چارچوب‌های قانونی این فرآیند نقش محوری ایفا کند.

اصلاح برنامه هفتم؛ مطالبه‌ای مهم از مجلس

در بخش دیگری از پیام، رهبر انقلاب به صورت مشخص از «اصلاح برنامه هفتم پیشرفت» و افزودن الزامات مرتبط با بازسازی و نوسازی کشور سخن گفته‌اند. این بخش از پیام را می‌توان یکی از مهم‌ترین مطالبات اجرایی از مجلس دوازدهم دانست، چراکه نشان می‌دهد شرایط جدید کشور ایجاب می‌کند برخی برنامه‌های توسعه‌ای با واقعیت‌های نوظهور تطبیق پیدا کند. به عبارت دیگر، از نگاه رهبر انقلاب، برنامه‌ریزی توسعه بدون لحاظ آثار تحولات امنیتی، اقتصادی و زیرساختی اخیر نمی‌تواند پاسخگوی نیازهای کشور باشد.

امیدآفرینی؛ مأموریت سیاسی مجلس

یکی از مهم‌ترین فرازهای پیام، تأکید بر نقش مجلس در امیدآفرینی است. رهبر انقلاب تصریح می‌کنند که جامعه بیش از هر چیز نیازمند مشاهده نشانه‌های واقعی امید، ثبات و چشم‌انداز روشن آینده است. از این منظر، امیدآفرینی صرفاً یک شعار تبلیغاتی نیست، بلکه محصول تصمیمات، قوانین، مواضع و عملکردهای واقعی مسئولان است.

ایشان معتقدند نطق‌ها، مصوبات و مواضع نمایندگان می‌تواند مجلس را به نهادی پیشران در ایجاد امید اجتماعی تبدیل کند. این بخش از پیام، هشداری ضمنی هم دارد؛ اینکه هرگونه رفتار سیاسی تنش‌آفرین، اختلاف‌ساز یا فاقد پشتوانه کارشناسی می‌تواند سرمایه امید اجتماعی را تضعیف کند.

بازگشت به رهنمودهای رهبر شهید انقلاب؛ تأکید بر تداوم یک مکتب حکمرانی

رهبر انقلاب در بخش دیگری از پیام، نمایندگان را به مطالعه دقیق بیانات سال‌های گذشته «قائد عظیم‌الشأن شهید» خطاب به مجلس توصیه می‌کنند. این توصیه نشان می‌دهد از منظر ایشان، مجموعه رهنمودهای ارائه‌شده در سال‌های گذشته از سوی رهبر شهید انقلاب اسلامی، همچنان ظرفیت راهبری و هدایت مجلس را دارد و باید به عنوان یک ذخیره تجربی و عملیاتی مورد استفاده قرار گیرد.

در واقع، رهبر انقلاب بر استمرار یک مکتب حکمرانی تأکید دارند؛ مکتبی که عناصر آن شامل مردم‌گرایی، عدالت‌خواهی، فسادستیزی، عقلانیت، شجاعت و استقلال است.

وحدت ملی؛ مهم‌ترین سرمایه پساجنگ

شاید بتوان گفت مهم‌ترین محور سیاسی پیام رهبر انقلاب، تأکید ویژه بر «وحدت ملی» است.

ایشان انسجام شکل‌گرفته حول پرچم جمهوری اسلامی ایران را یکی از بزرگ‌ترین نعمت‌های الهی و از عوامل اصلی پیروزی در برابر دشمنان معرفی می‌کنند.

رهبر انقلاب هشدار می‌دهند که دشمن پس از ناکامی در عرصه نظامی و فشارهای اقتصادی، اکنون به دنبال ایجاد شکاف اجتماعی و تفرقه داخلی است تا از این طریق اهداف خود را محقق کند. از همین رو، ایشان همه جریان‌های سیاسی، نخبگان و به‌ویژه نمایندگان مجلس را به پرهیز از اختلافات بی‌حاصل و برجسته‌سازی شکاف‌های اجتماعی فرا می‌خوانند. این بخش از پیام نشان می‌دهد که از نگاه رهبر انقلاب، حفظ انسجام ملی نه یک توصیه اخلاقی، بلکه یک ضرورت راهبردی برای امنیت و پیشرفت کشور است.

دیپلماسی پارلمانی و موقعیت جدید ایران

رهبر انقلاب همچنین به موضوع دیپلماسی پارلمانی و توجه هوشمندانه به موقعیت جدید ایران در منطقه و جهان اشاره کرده‌اند. این بخش از پیام حاکی از آن است که مجلس صرفاً یک نهاد قانون‌گذار داخلی نیست، بلکه می‌تواند در عرصه بین‌المللی نیز نقش‌آفرینی کند.

بر این اساس و در شرایطی که جایگاه منطقه‌ای و بین‌المللی ایران دستخوش تحولات مهمی شده، مجلس می‌تواند از طریق ارتباطات بین‌المجالس، دیپلماسی عمومی و رایزنی‌های سیاسی در تقویت منافع ملی نقش مؤثری ایفا کند.

نقشه راه مجلس در آغاز سال سوم

با همه این تفاسیر، پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی به مناسبت سالروز افتتاح نخستین دوره مجلس شورای اسلامی را می‌توان فراتر از یک پیام مناسبتی، سندی راهبردی برای آغاز سومین سال فعالیت مجلس دوازدهم دانست.

در این پیام، چهار محور کلیدی بیش از سایر موضوعات برجسته شده است:

۱. ارتقای جایگاه مجلس متناسب با «تراز ملت مبعوث شده».

۲. تمرکز بر حل مسائل اقتصادی و معیشتی مردم و نوسازی کشور.

۳. امیدآفرینی و ترسیم چشم‌انداز روشن برای جامعه.

۴. حفظ وحدت ملی و مقابله با پروژه تفرقه‌افکنی دشمن.

بر این اساس، مجلس دوازدهم در آغاز سال سوم فعالیت خود با مأموریتی چندوجهی مواجه است؛ مأموریتی که از یک سو حل مشکلات روزمره مردم را مطالبه می‌کند و از سوی دیگر، نقش‌آفرینی در طراحی آینده ایران پساجنگ و تثبیت دستاوردهای ملی را بر عهده این نهاد قرار می‌دهد. از همین منظر، پیام رهبر انقلاب را می‌توان نقشه راهی برای تبدیل مجلس به موتور محرک حکمرانی، امیدآفرینی و پیشرفت در مرحله جدید حیات جمهوری اسلامی ایران ارزیابی کرد.

خبرگزاری مهر، گروه بین الملل: پس از جنگ شکست‌خورده چهل‌روزه آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، منطقه غرب آسیا وارد مرحله‌ای جدید شده است؛ مرحله‌ای که بسیاری از معادلات پیشین را دگرگون کرده و بازگشت به شرایط قبل از جنگ را تقریبا ناممکن ساخته است. این جنگ نه تنها نتوانست اهداف راهبردی واشنگتن و تل‌آویو را محقق کند، بلکه موجب شد بسیاری از کشورهای منطقه نسبت به مفهوم امنیت و اتکای خود به آمریکا تجدیدنظر کنند. در طول سال‌های گذشته، دولت‌های عربی حوزه خلیج فارس تصور می‌کردند حضور نظامی آمریکا و چتر امنیتی واشنگتن می‌تواند امنیت آنها را تضمین کند، اما جنگ اخیر نشان داد این امنیت عاریه‌ای در لحظات بحرانی کارایی لازم را ندارد.

کشورهای عربی در جریان حملات ایران دریافتند که در صورت وقوع جنگ گسترده، آمریکا بیش از آنکه به دنبال دفاع واقعی از متحدان منطقه‌ای خود باشد، در پی مدیریت بحران به سود منافع خویش است. همین مسئله موجب شد مفهوم امنیت در منطقه وارد مرحله‌ای تازه شود؛ مرحله‌ای که در آن کشورهای منطقه بیش از گذشته به ظرفیت‌های بومی، همکاری‌های منطقه‌ای و واقعیت‌های ژئوپلیتیکی توجه می‌کنند.

تغییر وضعیت حقوقی و امنیتی در تنگه هرمز با مدیریت هوشمند ایران

در این میان، شاید مهم‌ترین تحول پس از جنگ، تغییر وضعیت حقوقی و امنیتی تنگه هرمز باشد. تنگه‌ای که همواره یکی از مهم‌ترین شریان‌های انتقال انرژی جهان محسوب شده و بخش بزرگی از نفت و گاز جهان از آن عبور می‌کند. تا پیش از جنگ، آمریکا تلاش می‌کرد چنین القا کند که امنیت این آبراه راهبردی تنها از طریق حضور نظامی واشنگتن تضمین می‌شود، اما اکنون شرایط تغییر کرده است. ایران به صراحت اعلام کرده که از این پس مدیریت تنگه هرمز را به صورت هوشمند دنبال خواهد کرد. همین مسئله به یکی از نگرانی‌های اصلی دولت ترامپ تبدیل شده است.

واقعیت این است که آمریکایی‌ها تنگه هرمز را تا پیش از جنگ، منطقه‌ای تحت نفوذ خود تصور می‌کردند؛ آبراهی که ناوگان‌های آمریکایی در آن حضور داشتند و واشنگتن خود را ضامن امنیت عبور و مرور معرفی می‌کرد. اما اکنون ایران توانسته معادله جدیدی ایجاد کند؛ معادله‌ای که در آن نقش تهران در مدیریت امنیت و قواعد عبور و مرور در تنگه هرمز غیرقابل انکار شده است. همین مسئله از نگاه آمریکایی‌ها نوعی شکست راهبردی محسوب می‌شود؛ زیرا نشان می‌دهد سیاست فشار حداکثری و جنگ نتوانسته موقعیت ایران را تضعیف کند، بلکه حتی به تقویت نقش ژئوپلیتیکی تهران انجامیده است.

زمزمه های همکاری ایران و عمان

اهمیت موضوع زمانی بیشتر شد که زمزمه‌هایی درباره همکاری ایران و عمان برای بررسی سازوکار دریافت عوارض یا هزینه عبور از تنگه هرمز مطرح شد. این مسئله به سرعت خشم واشنگتن را برانگیخت، زیرا آمریکا به خوبی می‌داند هرگونه تغییر در سازوکار مدیریت تنگه هرمز می‌تواند نشانه آغاز نظم جدید منطقه‌ای باشد؛ نظمی که در آن کشورهای منطقه به جای تبعیت از سیاست‌های آمریکا، بر اساس منافع خود عمل می‌کنند.

واکنش‌های تند مقام‌های آمریکایی نیز ناشی از همین نگرانی عمیق است. دونالد ترامپ با ادبیاتی کم‌سابقه تهدید کرد که اگر عمان به سمت چنین طرحی حرکت کند «منفجر خواهد شد». این تهدید آشکار علیه کشوری که سال‌ها یکی از بازیگران متعادل و نزدیک به غرب در منطقه محسوب می‌شد، نشان داد واشنگتن حتی تحمل کوچک‌ترین نشانه استقلال سیاسی در خلیج فارس را ندارد.

پس از آن نیز اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، در موضعی گستاخانه اعلام کرد که واشنگتن هیچ تلاشی برای اعمال تعرفه یا عوارض در تنگه هرمز را نخواهد پذیرفت و هر طرفی را که به صورت مستقیم یا غیرمستقیم در این روند دخیل باشد، هدف قرار خواهد داد. اشاره ویژه او به عمان نیز نشان داد آمریکا از نزدیک شدن مواضع مسقط و تهران به شدت نگران است.

نتیجه معکوس تهدیدات آمریکا علیه عمان

این تهدیدها اما نتیجه معکوس داشت و با واکنش تند نخبگان عمانی روبه‌رو شد. حاتم الطائی، سردبیر روزنامه عمانی «الرویه»، ترامپ را «ناتوان از جنگ» توصیف کرد و تهدیدهای او را ناشی از شکست آمریکا در پیشبرد پروژه عادی‌سازی روابط کشورهای عربی با رژیم صهیونیستی دانست. این موضع‌گیری نشان می‌دهد حتی در میان نخبگان کشورهای عربی نیز نگاه به سیاست‌های آمریکا در حال تغییر است و بسیاری از آنها دیگر حاضر نیستند با ادبیات تحقیر و تهدید واشنگتن کنار بیایند.

همزمان، خاویر بالاس، ستون‌نویس خبرگزاری بلومبرگ، نیز در فضای مجازی نوشت که با توجه به تهدیدهای مستقیم کاخ سفید و وزارت خزانه‌داری آمریکا، به نظر می‌رسد عمان واقعا در حال بررسی پیوستن به ایران برای اجرای نوعی سیستم «عوارض» یا «هزینه عبور» در تنگه هرمز است. اهمیت این اظهارنظر در آن است که حتی تحلیلگران غربی نیز اکنون احتمال شکل‌گیری ترتیبات جدید در تنگه هرمز را جدی می‌دانند.

در حقیقت، تنگه هرمز در قلب جغرافیای ایران و عمان قرار دارد و طبیعی است که امنیت، مدیریت و قواعد عبور و مرور در آن بدون در نظر گرفتن منافع این دو کشور قابل تصور نباشد. سال‌ها آمریکا تلاش کرد با حضور نظامی و فشار سیاسی، کنترل شریان‌های حیاتی انرژی جهان را در دست بگیرد، اما اکنون با واقعیتی جدید مواجه شده است؛ واقعیتی که نشان می‌دهد کشورهای منطقه دیگر حاضر نیستند صرفا مجری سیاست‌های کاخ سفید باشند.

تهدیدهای اخیر مقام‌های آمریکایی درباره تنگه هرمز، بیش از آنکه نشانه قدرت باشد، بیانگر نگرانی عمیق واشنگتن از تغییر موازنه قدرت در منطقه است. آمریکا پس از ناکامی در پروژه‌های منطقه‌ای، شکست در مهار ایران و ناتوانی در گسترش روند عادی‌سازی، اکنون بیش از گذشته با بحران کاهش نفوذ مواجه شده است. به همین دلیل، زبان تهدید و تحریم به ابزار اصلی واشنگتن تبدیل شده؛ ابزاری که به نظر می‌رسد دیگر کارایی گذشته را ندارد.

جمع بندی

واقعیت آن است که دوران تحمیل اراده از طریق ناوهای جنگی و تحریم‌های اقتصادی رو به پایان است. ملت‌ها و دولت‌های منطقه اکنون بیش از هر زمان دیگری بر حق خود برای مدیریت امنیت و منافعشان تأکید دارند. در چنین شرایطی، تنگه هرمز تنها یک آبراه اقتصادی نیست، بلکه به نماد تغییر موازنه قدرت و آغاز نظم جدید منطقه‌ای تبدیل شده است؛ نظمی که در آن نقش بازیگران بومی بیش از هر زمان دیگری تعیین‌کننده خواهد بود و آمریکا دیگر نمی‌تواند همانند گذشته اراده خود را بر منطقه تحمیل کند.