🚨 سجیل؛ فرشته خجالتی مرگ روی سر تل‌آویو

آرمان آرا – روز‌های میانی جنگ ۱۲ روزه بین ایران و رژیم اسرئیل و در ساعات اولیه شب ویدیویی عجیب در فضای مجازی پخش شد، تصویری از یک موشک که در لحظه پرواز از خود هاله نوری عجیب پخش کرد و همین باعث شد تا در آن روز‌ها در بین اهالی فضای مجازی در ایران و خارج از کشور لقب آنجل یا همان فرشته را به خود بگیرد؛ از آن روز تا کنون درباره فرشته قصه ما حرف‌های بسیاری زده شده است؛ تا این که دوباره روز قبل سردار سرتیپ پاسدار سید مجید موسوی، فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسداران اعلام کرد که رزمندگان اسلام دوباره از موشک سجیل استفاده کرده‌اند.

نیرو‌های مسلح جمهوری اسلامی ایران در حالی در حال نبرد با دو ابرقدرت اتمی دنیا یعنی آمریکا و اسرائیل هستند که حدود ۹ ماه قبل هم تجربه جنگ با این تروریست‌ها را داشتند، نبرد «وعده صادق ۳» یا همان جنگ تحمیلی ۱۲ روزه که امتحان خوبی برای متخصصان کشورمان بود تا قدرت تسلیحاتی کشور را مهک بزنند؛ قدرتی که کارشناسان حوزه تسلیحاتی به خوبی به آن واقف هستند.

غدی فرانسیس از خبرنگاران و مجری رسانه‌های بین‌المللی پیش از شروع جنگ رمضان نوشت ایران در حال بازسازی توانمندی موشک‌های بالستیک خود است؛ این پروژه با سرعت و عمق بیشتر و مرگ‌بارتر از همیشه پیش می‌رود. 

او در تحلیل خود تأکید می‌کند از میان نمونه‌های هراس‌انگیز زرادخانه تهران می‌توان به موشک عماد، (یک موشک میان‌برد با سامانه هدایت دقیق)؛ سجیل-۲، (موشک دو مرحله‌ای با سوخت جامد) و خرمشهر-۴، (جدیدترین و قدرتمندترین عضو این ناوگان با برد دو هزار کیلومتر و کلاهک عظیم یک‌ونیم تنی) اشاره کرد.

جمهوری اسلامی ایران در ۱۲ روز نبرد مقتدرانه خود اصلا از تجهیزات روز استفاده نکرد و حتی به سراغ ادوات دهه ۹۰ هم نرفت و فقط از موشک‌هایی استفاده کرد که برای بیش از ۱۵ سال قبل بود؛ همین استفاده از موشک‌های قدیمی این پیام را به جهان مخابره کرد که قدرت تهاجمی عظیمی در زرادخانه‌های ایران وجود دارد که برای روز‌هایی مانند امروز تدارک دیده شده است.

حتی در این روزها و در بیش از ۲ هفته‌ای که از تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی گذشته؛ جمهوری اسلامی ایران از توان اصلی موشکی خود استفاده نکرده؛ گواه آن هم صحبت‌های سردار نائینی، سخنگوی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است که گفت در طول نبرد فعلی نیرو‌های مسلح ایران فقط ۷۰۰ موشک علیه اهداف آمریکایی و صهیونی شلیک کردند و این یعنی هنوز درب انبار‌های موشکی باز هم نشده و فقط برای مقاطعی خاص و جواب کوبنده و سریع به دشمن از موشک‌های پیشرفته استفاده شده است.

اما موشکی که برای نخستین بار در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و همین نبرد اخیر شلیک شد؛ موشکی مهیب و قدرتمند است که تاکنون فقط دو بار علیه دشمن شلیک شده و در بین بسیاری از کارشناسان به موشک خجالتی ایران معروف شده، چرا که اصلا در میدان‌های نبرد ظاهر نشده، اما وقتی هم که به میدان آمده هیچ حریفی توان مقابله با آن را نداشته است. شاید جالب باشد بدانید کارشناسان نظامی موشک بالستیک سجیل را یکی از اولین گزینه‌های ایران برای پاسخ به هرگونه تجاوز اسرائیل می‌دانند.

موشک سجیل که اولین آزمایش موفق آن در سال ۱۳۸۸ ثبت شد، یک جهش تصاعدی در صنعت موشکی ایران به شمار می‌رود. این موشک، اولین موشک بالستیک میان‌برد ایران با پیشرانه دو مرحله‌ای سوخت جامد است. اهمیت این فناوری در آن است که کشوری با توانایی ساخت موشک دو مرحله‌ای سوخت جامد، عملاً دانش فنی لازم برای توسعه موشک‌های هایتک برد بلند را نیز در اختیار دارد.

موشک سجیل از نظر فنی جز موشک‌هایی محسوب می‌شود که قابلیت بالایی دارد، چرا که سوخت آن جامد، یعنی برخلاف موشک‌های سوخت مایع که آماده‌سازی آن‌ها نیازمند ساعت‌ها زمان برای تزریق سوخت است، این غول ایرانی در کم‌تر از ۲۰ دقیقه آماده شلیک می‌شود که بقاپذیری آن را در میدان نبرد بالا می‌برد و از طرف دیگر به دلیل این که متخصصات جوان ایرانی در زمینه‌های موشکی مخصوصا سوخت پیشرفت بالایی داشتند برخلاف تصور که فکر می‌کنند نمی‌شود آن را برای مدت زیادی در انبار نگه داشت، می‌توان سجیل را برای ۱۰ تا ۱۵ سال انبار کرد.

طول این غول ایران ۱۷.۵۷ متر، قطر ۱.۲۵ متر، وزن حدود ۲۵ هزار کیلوگرم و برد بین ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ کیلومتر است و خطای زیر ۱۰ متر در نمونه‌های اولیه و در نمونه‌های جدید زیر ۵ متر دارد؛ اما نکته مهم سجیل، سرجنگی این موشک است چرا که در زمان رونمایی گفته شد سجیل می‌تواند تا ۵۰۰ کیلوگرم سرجنگی حمل کند، اما در شلیک‌هایی که در جنگ ۱۲ روزه و نبرد فعلی صورت گرفت روی آن سرجنگی ۱ تنی سوار شد و این یعنی نیرو‌های مسلح ایران در این سال‌های پس از رونمایی آن را ارتفا داده‌اند.

شلیک این موشک در میانه جنگ ۱۲ روزه و هاله نوری که پخش کرد باعث شد به آن لقب «آنجل یا فرشته» داده شود، اما این لقب چندان احساسی نیست؛ این لقب ریشه در یک پدیده آیرودینامیکی و شیمیایی پیچیده به نام «دم‌ماهی (Fish Tail Contrail)» دارد. این پدیده بصری که در دنباله اگزوز موشک در ارتفاعات بالا مشاهده شد، نتیجه تعامل میان طراحی پیشران، دینامیک سیالات و شرایط جوی است.

همان طور که قبلا گفتیم این موشک در بین کارشناسان نظامی به خجالتی‌ترین موشک ایرانی معروف است، چون در هیچ عملیات و حتی رزمایش رسمی حضور نداشته و نبرد ۱۲ روزه اولین تجربه واقعی کشور در استفاده از آن بود، اما همان یک کار کافی بود تا نظر بسیاری از کارشناسان نظامی را به خود جلب کند.

مکانیسم عمل سجیل به این صورت است که موشک پس از خروج از جو زمین، حالت افقی گرفته و در خارج از جو شروع به حرکت می‌کند و به محض رسیدن به بالای هدف، موشک دوباره وارد جو و با استفاده از نیروی جاذبه می‌شود. روی هدف قفل می‌شود و با سرعت بسیار بالایی شیرجه می‌زند.

سرعت بازگشت موشک بالستیک سجیل به جو زمین و سقوط روی هدف حدود ۱۳ ماخ است که انهدام موشک را برای تمامی سامانه‌های پدافند هوایی موجود “غیر ممکن” می‌کند.

سجیل در نبرد اول با قابلیت‌های فراوان خود همچون سرعت بالا در سقوط باعث شد تا عملا تمام سامانه‌های دفاعی غربی، چون تاد، پاتریوت، پیکان و فلاخن داود عملا از کارایی بیفتند و در کنار آن قدرت تخریب بالایی که از خود نشان داد ثابت کرد حریف سرسختی در میدان نبرد است؛ از این رو بسیاری از کارشناسان نظامی می‌گویند این موشک کابوس هر دشمنی است که ایران چنین سلاحی را به سمتش روانه کند.

در کل موشک سجیل و استفاده عملیاتی موفق از آن نقطه عطفی در تاریخ توانمندی‌های دفاعی ایران است؛ سجیل دیگر تنها یک دارایی استراتژیک بر روی کاغذ نیست، بلکه یک سلاح اثبات‌شده در میدان نبرد است که ترکیبی از سرعت ویرانگر، بقاپذیری بالا و تاثیر روانی عمیق را به نمایش می‌گذارد.