سودِ کاغذی پتروشیمی تندگویان در پناه تورم!

به گزارش آرمان آرا،گزارش عملکرد سال ۱۴۰۴ شرکت پتروشیمی شهید تندگویان، موجی از پرسش‌ها را در میان تحلیل‌گران و ذینفعان صنعت پتروشیمی برانگیخته است. جهش چشمگیر سود خالص روی کاغذ، از ۱.۷ همت در سال ۱۴۰۳ به ۴.۱ همت در سال جاری، در نگاه نخست شبیه به یک موفقیت بزرگ به نظر می‌رسد. اما بررسی اندکی بررسی دقیق‌تر داده‌ها، تصویری کاملاً متفاوت و نگران‌کننده از واقعیت‌های عملیاتی این شرکت ارائه می‌دهد.

برخلاف انتظار از یک شرکت در حال توسعه، شاخص‌های حیاتی تولید و فروش در سال گذشته با روند نزولی روبرو بوده‌اند. کاهش ۵ درصدی در حجم تولید و عقب‌گرد ۶ درصدی در میزان فروش، نشان می‌دهد که موتور محرک شرکت، نه «بهره‌وری عملیاتی» و نه «گسترش بازار»، بلکه عامل دیگری است.

واقعیتِ پشتِ این عدد ۴.۱ همتی، حکایت از یک پدیده اقتصادی کلاسیک دارد: «سود تورمی». در واقع، شرکت توانسته است با فروش کالای کمتر، به دلیل افزایش قیمت محصولات در پی تورم، مبالغ بیشتری را از بازار دریافت کند. این یعنی سود حاصله، ناشی از رشد واقعی ارزش افزوده نیست، بلکه بازتابی از کاهش قدرت خرید و افزایش قیمت‌ها در اقتصاد است.

نکته تکان‌دهنده زمانی آشکار می‌شود که عملکرد سال ۱۴۰۴ را با رکورد سال ۱۴۰۲ مقایسه می‌کنیم. علی‌رغم این جهش ۱۴۰ درصدی در سود، تندگویان هنوز نتوانسته است به سطح سود ۴.۶ همتی سال ۱۴۰۲ دست یابد. این fact (واقعیت) ثابت می‌کند که رشد فعلی، صرفاً یک اصلاح یا واکنش به شرایط تورمی است، نه یک جهش ساختاری.

در نهایت می باید این پرسش کلیدی را مطرح کرد؛ که آیا می‌توان به سودی که حاصل از عقب‌نشینی در تولید و فروش است، دل خوش کرد؟
البته که نه! واقعیت این است وقتی شاخص‌های عملیاتی رو به سقوط هستند، از این سود می‌توان فقط به عنوان یک مُسَکن موقتی برای کاور کردن ضعف‌های مدیریتی و عملیاتی بهره برد!
تکیه بر تورم برای حفظ سودآوری، راهکاری ناپایدار است که در بلندمدت می‌تواند سلامت مالی شرکت را در بحران‌های آتی با تهدید جدی مواجه کند.