بایگانی‌های تیتر یک

خیال سردار آزمون در امارات راحت شد

مدیران باشگاه شباب الاهلی قصد ندارند بازیکن جدیدی را به خدمت بگیرند.

روایت شاهدان عینی از حمله سازمان‌یافته به «خانه خدا»

خبرگزاری مهر – مجله مهر: آرام قدم برمی‌دارم و یک قرآن کوچک در میان خاکستر وسایل سوخته حواسم را به خودش جمع می‌کند اول تصورم را به این سمت می‌برم که شاید دفترچه کوچکی باشد، خم می‌شوم و برگه‌هایش را می‌بینم بله قرآن کوچکی است که شاید شب‌های احیا کسی روی سرش گذاشت بوده یا روزهای اعتکاف برای کسی آرامشی شده، به برگه‌های اطراف که نگاه می‌کنم، روی یکی از آیات قرآن نگاهم قفل می‌ماند، «آخرت و دنیا در سیطره مالکیت و فرمانروایی خداست.» وسط این ویرانی، همین کلمات یادم می‌آورد که حتی هیچ تاریکی بی‌صاحب نیست و دستی هست که تمامی افتادگان را می‌گیرد و دوباره برمی‌خیزاند.

هیچ‌وقت تصورم این نبود که روزی «مسجد» خانه خدا، هدف آشوبگرانی قرار گیرد که به قول قدیمی‌ها و مامان‌بزرگ‌ها تا این اندازه خدانشناس باشند که بریزند شیشه‌ها و در مسجد را بشکنند و بعد آن‌جا را آتش بزنند. در مسیر به «مسجد شهید بهشتی» هستم تا روایتی از آنجا داشته باشم، این جمله مدام در سرم می‌چرخد که چطور می‌شود عده‌ای با کوکتل مولوتف و سلاح میان مردم رعب و وحشت ایجاد کنند و در مسجدی را باز کنند و آتش را به جانش بیندازند؟ باورش سخت است، آن‌قدر سخت که تا رسیدن به مسجد هنوز ذهنم دنبال انکار این واقعه می‌گردد.

جلوی مسجد که می‌رسم، قدم‌هایم کندتر می‌شود، کوچه مسجد و اطراف آن را نگاهی می‌اندازم مکث می‌کنم. سر در نیم‌سوخته مسجد گواه همه اتفاقات است، سیاهی آتش هنوز رویش نشسته و همان‌جا غم بی‌هوا روی دلم می‌نشیند، به خانه‌های اطراف نگاه کنم که اگر شعله‌های آتش به خانه‌ها می‌رسید چه می‌شد، چقدر خانواده داغدار می‌شد و چقدر مادر باید غم جوان و چقدر پدر غم خانه و کاشانه‌اش را می‌خورد، وارد حیاط مسجد می‌شوم شلوغ است از وسایل سوخته مسجد که روی هم تلنبار شده‌اند تا قرآن‌هایی که سوخته‌اند، دو خودرو هم آن‌سوتر، فقط اسکله‌ای ازشان باقی مانده و هنوز رد آتش را با خودشان دارند.

وارد پیشگاه‌خانه که می‌شوم اولین صحنه‌ای که چشمم را می‌گیرد سقف مسجد و سوختن لوسترها است سریع چشم می‌چرخانم تا محراب را ببینم که آنجا هم تماما سیاه شده و آتش تمامی دیوارها را گرفته و سیاه کرده.

آمده بودند با نارنجک و کوکتل مولوتف همه‌جا را به آتش کشیدند و رفتند و بعد دستانشان که اسلحه بوده را به علامت پیروزی بالا گرفتند و رفتند (البته این جمله را خادم مسجد به من می‌گوید.)